W dniu 4 października (niedziela), o godzinie 17, w Giżyckim Centrum Kultury, odbędzie się jeden z trzech w Polsce, koncert trio gospelowego “Happy Voices”.

Zespół powstał w 2004 r. z inicjatywy Noemie Roullier i Virginie Masset, do których następnie dołączyła Helene Bondaz. Akompaniatorem Happy Voices został pianiasta Jean-Jacques Ramahefarivony.

Występują w salach koncertowych, kościołach, centrach kultury, w plenerze i na festiwalach. Dali ponad 450 koncertów, w ponad 200 miejscach we Francji i na świecie, a ostatnio wydali swój 3 album. Scena jest dla nich żywiołem. Potrafią zainteresować każde audytorium, zarówno wykonaniem klasyki jak „Happy Day” jak i kameralnym śpiewem a capella.

W zasadzie to nic nie mam do powiedzenia o tych filmach. Ni mnie grzębią, ni mnie zieją. Od razu jednak przypomniałem sobie film “7 krasnoludków – historia prawdziwa” Svena Unterwaldta i “7 krasnoludków: Las to za mało – historia jeszcze prawdziwsza” Svena Unterwaldta Juniora.

I tak się zastanawiam, ile to jeszcze historii prawdziwych poznamy. To mało dowcipów IPN nam opowiada? To jeszcze trzeba filmy animowane prawdziwkami zasadzać? Do jakich czasów ten Niegocin dorósł…

*) jak by nie było, przeszło tydzień temu, ale jakoś dopiero dzisiaj o tym przeczytałem.

PS: Tak sobie tylko pieprzę, dla samego pisania. O krasnoludkach filmy były w miarę, więc może i te obejrzę. Jak się zmuszę. No i jak Przystań przestaną emitować

No, co robić? Założyłem swój słynny niebieski prochowiec* i spiskuję w najlepsze. Ten wpis też jest, co chyba jasne dla pierwszego lepszego przedszkolaka, takim specjalnym kamuflażem. Ironizując na temat spisku tak naprawdę się do niego przyznaję! I siłą rzeczy jestem trzy razy gorszy od tych, którzy spiskują po cichu, w mrocznych zakamarkach swych dusz, albo, co gorsza, pokojów.

W ogóle, takie spiskowanie w pokoju nie należy do najprzyjemniejszych. Bo to kurz, pająki, zdechłe muchy a i większe stworzenie może się zjawić. Karaluch z myśli wypełznie i będzie hulał w najlepsze pod stołową nogą. Nie za długo, rzecz jasna, albowiem ciężar stołu w porównaniu z wytrzymałością pancerza takiego karalucha ma dosłownie miażdżącą przewagę.

Na koniec należy starannie objaśnić czytelników, jak spisek wygląda. Otóż jest szatański w swej prostocie i niezwykle innowacyjny, jak na spiski w naszym kraju. Polega mianowicie na tym, iż przeprowadziłem wywiad z panią dyrektor Giżyckiego Centrum Kultury (GCK). Wywiad polegał na tym, iż zadałem pytania pojawiające się na forach dyskusyjnych o Giżycku (między innymi Forum Giżycko) i przyjąłem do wiadomości odpowiedzi.

Gdyby pułkownik Claus Philipp Maria Schenk Graf von Stauffenberg czy też Albrecht Ritter Mertz von Quirnheim wiedzieli tyle co ja o spiskowaniu, to Hitler by nie żył w 1926, a tak, jak widać, urodziłem się zbyt późno.

*) Famous Blue Raincoat. Tak sobie, bez związku, bo lubię Leonarda Cohena.

44 Konkurs Orkiestr Garnizonowych Wojska Polskiego „GIŻYCKO 2009”, który odbędzie się w dniach 24-26 września 2009r.

Odbędzie się to jako przemarsz orkiestr przez miasto, a następnie konkurs na Placu Piłsudskiego.

Wczoraj wieczorem, to jest 16 września, TVP wyemitowała pierwszy odcinek serialu Przystań, pt. “Anka“.

Zacznę może od opisania scenariusza. Jest tak płaski i blady, że gdyby go w ogóle nie było, to nie raczyłbym się nawet zdziwić. Szczególnie rozbawiło mnie w napisach końcowych “scenariusz ktoś tam, według pomysłu kogoś tam”. Zastanawiam się, gdzie ten pomysł przepadł. Fabuła jest tak wciągająca jak odkurzacz przełączony na odwrotny ciąg, bo nawet wyłączone mają większy.

Co lepsze – akcja jest przewidywalna jak pijana siedemnastka na imprezie, której szósty raz podwija się spódnica. Siódmy będzie, mur beton, choćby na szczęście. Niektórzy wzruszają się niepełnosprawnym ratownikiem WOPR, który, aby na pewno nikt nie przegapił w którą stronę akcja pójdzie, już sugeruje, że na pewno z wózka wstanie. Może dopiero w 13 odcinku (podobno tyle ma być), może wcześniej. Ale wstanie.

Pal diabli scenariusz, nie ma w końcu o czym mówić. Zabierzmy się za “efekty specjalne”. Fale robiły przepływające jednostki, każdemu kto choć raz był na wodzie musi to się rzucać w oczy. Wywrócony jacht, choć operator stara nas się przekonać iż jest na środku jeziora (a może i był), wywrócono na, mniej więcej, jednym metrze. Kobieta i mężczyzna, którzy usiłują udawać iż przy nim pływają, musieli się nieźle natrudzić.

No i ten nieszczęsny WOPR. Bezkompromisowe chłopaki i dziewczyny, którzy tam służą i służyli również filmowcom, z pewnością nauczyli się słowa kompromis. Akcje są przeprowadzane nieporadnie, nie tak jak powinny i w ogóle – niby to ma pokazać sprawność a pokazuje kompletny brak umiejętności. Rozumiem, że działania te mogą wydawać się profesjonalne oglądającym to dzieciom z przedszkola ale nie komuś, kto COKOLWIEK wie o wodzie, pierwszej pomocy i tym podobnych.

W zasadzie serial kojarzy mi się z parodią Słonecznego patrolu. I byłaby to parodia dobra, ale niestety – hermetyczna. Bo trzeba wiedzieć parę rzeczy, aby to bawiło. Dlatego ni pies z tego, ni wydra. Albo należało dodać parę żartów sytuacyjnych i zabawnych dialogów, albo… zrobić coś, co nie wygląda jak parodia.

A propos wspomnianego Słonecznego patrolu – tam przynajmniej można było sobie popatrzeć. Tutaj też usiłowano wsadzić “momenty”, no ale są takie, jak i cały serial – kiepskie. Jeden fajny tyłek przez parę sekund i adieu.

Nie polecam filmu ze względu na jakiekolwiek walory, z jednym wyjątkiem – te cholerne Mazury, nawet w takim gniocie, pozostają piękne.

W jutrzejszych (i nie tylko, potrwają trzy dni) regatach weźmie udział dwanaście załóg, w tym trzy zespoły z Polski – a jeden z Giżycka.

Impreza zacznie się w piątek (24 lipca) o godzinie 10. Zakończenie zaplanowane jest na niedzielę (26 lipca) o godzinie 15. Polecam, gdyby nie to, że będę pracował sam bym się na pewno wybrał.

W zasadzie mógłbym napisać – trzy godziny kombatanctwa, całkowicie nie na temat. No dobrze, lekko się o temat ocierające, ale bardzo nienachalnie, niczym prawiczek o dziewicę.

Raz, że ciężko było to nazwać dialogiem. Wypowiedzieli się zaproszeni goście, po nich ze dwie osoby – każdy mówił długo i w zasadzie o dwóch czasach – roku 1989 (lekko przed i lekko po) oraz o dniu dzisiejszym. Nikt nie pokusił się o najdrobniejsze choćby podsumowanie – co w zasadzie przez te dwadzieścia lat się zmieniło w Giżycku. Oczywiście wnioski były – lekarze się skomercjalizowali, adwokaci się skomercjalizowali, choć tak naprawdę nie aż tak jakby chcieli… No ale to skutek przemian ustrojowych, nie tyczący Giżycka w jakiś specjalny sposób.

A samo Giżycko? A kto by zwracał na nie uwagę… Jeżeli ktoś chciałby na ten temat podyskutować, zapraszam na forum Giżycko.

Natomiast im dalej od rozmówców, tym ciekawiej. Niech żałują ci, których nie było.

Rozmowa i refleksja, której towarzyszy wiedza i doświadczenie, są czymś dzięki czemu możemy uzyskać wsparcie, poczucie przynależności, możliwość lepszego rozwiązywania problemów. Pracownia Refleksji Społecznej to inicjatywa, nawiązująca do istniejącej w naszym mieście tradycji dialogu i rozmowy, chociaż ostatnio prawie niewidocznej w naszym lokalnym życiu. Inicjatywa ta oparta jest na przekonaniu, że właśnie dzięki dialogowi i refleksji środowisko, w którym żyjemy stanie się bardziej przyjazne, a nieuniknione napięcia łatwiej przekształcać będziemy w udane próby rozwiązywania naszych problemów.

Pracownia Refleksji Społecznej Stowarzyszenia Wspólnota Mazurska w Giżycku serdecznie zaprasza na debatę nt. Giżycko 1989-2009. Próba bilansu.

Debata odbędzie się w dniu 11 lipca 2009 roku (sobota) o godz. 17:30 w siedzibie Stowarzyszenia (Izba-Galeria) przy ulicy Warszawskiej 17.

Więcej informacji na stronie Wspólnoty Mazurskiej – pracownia refleksji społecznej.

To ogromny sukces – z 261 propozycji z całego świata do półfinału dotarło zaledwie 77. Jednakże to nie koniec batalii – teraz specjalne jury wyłoni 28 finalistów. Spośród nich – wybierze 7 nowych cudów natury. Trzymam kciuki za Mazury, choć tylko i wyłącznie z sentymentu.

Chociaż, z drugiej strony… Jako formacja natury jest to piękne.