Komentarze

O pani minister Kopacz pisałem już dwa razy, o ile dobrze pamiętam. Za każdym razem w kontekście tzw. “pandemii świńskiej grypy”:
Minister Kopacz na wycieczce
Minister Kopacz podbija stawkę

Kiedy wirus świńskiej grypy trzymał się od Polski z daleka, mieliśmy jedno zachorowanie, media epatowały się takimi słowami jak pandemia, że nie wspomnę o epidemii, to pani minister wiernie im wtórowała. Ach, jakaż to straszliwa pandemia. I ach jak wspaniale Polska jest na nią przygotowana. Achy, ochy, wizyty w szpitalach, deklaracje, puste słowa, stek bzdur.

Teraz, kiedy liczba zachorowań w Polsce wzrasta, pani minister jakby zmienia front. Nagle nie jest to wcale taka groźna grypa, zwykła jest groźniejsza, umiera więcej ludzi, nie ma w zasadzie sprawy, ot, drobny wybryk.

I ja to wiem, bo o tym pisałem w tamtym czasie – Świńska grypa po raz drugi. Wtedy pani minister jednak nie wiedziała. Ja dalej wiem swoje, a nagle dociera do pani minister. Oprzytomniała najwyraźniej. Albo… Teraz tylko tak można mówić, bo Polska była właśnie tak przygotowana, jak to opisywałem. Śmiech na sali szpitalnej, łaskawa pani.

Ostatnio świat obiegła informacja o nagrodzie nobla dla prezydenta USA – Barracka Obamy. Obama dostał nagrodę za to, że… No właśnie, nie do końca wiadomo za co – jak głosi opinia dość szerokiego głosu krytyki.

Pokojowa nagroda nobla od dość dawna jest nagrodą polityczną. Daje się ją osobom (nie mówię, że zawsze), które nie tyle pokój zaprowadzają, co są jego symbolami – a i to nie zawsze. Komitet noblowski z pewnością myśli, choć nie zawsze ma pełen obraz sytuacji.

Dziwię się głosom krytyki, naprawdę. Dlaczego odmawiać Obamie Nobla? Wypadało, takie były okoliczności polityczne, to i dostał. Dokładnie to samo tyczyło się nagrodzie nobla dla Wałęsy. Wałęsa też nie zrobił nic dla demilitaryzacji, dla pokoju… Po prostu był symbolem. Moim zdaniem symbol to nieco ułomny, ale to inna sprawa.

Za rok pokojową nagrodę nobla też dostanie jakiś symbol i pora wreszcie się do tego przyzwyczaić.

Nie tak dawno temu, premier, miłościwie nam panujący, Tusk, nawoływał do kastracji pedofilów. I słowo ciałem się stało, oczywiście po jakimś czasie dopiero, albowiem premier ma mniej włosów niż wizerunek Jezusa. Oczywiście pozostaje zasadność takiej chemicznej kastracji, która, najogólniej rzecz biorąc, może być kompletnie chybiona i pozbawiona skutków. Ale ja dzisiaj nie o tym.

Otóż minister spraw zagranicznych, Radosław Sikorski, podwładny wspomnianego premiera, uzgodnił z Bernardem Kouchnerem (szef dyplomacji francuskiej), że wystąpią do Barracka Obamy z prośbą o “zbadanie możliwości skorzystania z prawa łaski”. Do tego wszystkiego przemógł się do współpracy z rządem prezydent i z amerykanami też ma rozmawiać.

O co chodzi? O aresztowanie reżysera, Romana Polańskiego. Francuzi też są w to włączeni, albowiem Polański ma obywatelstwo francuskie również. A dlaczego go aresztowano? Ano z powodu listu gończego wydanego w Stanach Zjednoczonych. Polański oskarżony został, 30 lat temu, o uwiedzenie 13-latki, co w stanie Kalifornia, automatycznie jest kwalifikowane jako gwałt.

Polskie władze twierdzą, że sytuacja nie jest tak jasna, jakby na to wyglądało. Nie mówią jednak o co chodzi konkretnie, więc takie bicie piany na nikim nie zrobi wrażenia.

Nie rozumiem sytuacji, w których publicznie tworzy się równych i równiejszych, a nie słychać aby ktoś protestował. Z jednej strony chcą kastrować pedofilów a z drugiej strony nad jednym oskarżonym o pedofilię (a jakoś nikt tego nie podważa) się roztkliwiają.

Spotkała nas straszliwa tragedia, ogromne nieszczęście i podła zdrada. Nasz wierny i największy sojusznik, przewspaniałe Stany Zjednoczone Wszechświata wbiły nam nóż w plecy, przekręciły go kilka razy i naśmiewając się straszliwie, rżały w rytm Kalinki. Tak mniej więcej można by scharakteryzować panujące opinie na temat rezygnacji z tarczy antyrakietowej w Polsce i w Czechach.

Co w tym jest śmiesznego? Kiedy ogłoszono tę decyzję, prasa i media zadrżały w prawie zgodnym (niektórzy się wyłamali, cześć im i chwała) chórze, piejąc unisono o zdradzie i wspomnianym wcześniej nożu w plecach. Aż się scyzoryk w kieszeni otwierał.

Do chóru spiesznie dołączyli politycy co poniektórych partii a więc media… No, co mogły zrobić media? Wczoraj wieczorem słucham sobie radia, gdzie dziennikarz z satysfakcją natrząsa się z tych pień. Jacy to politycy są śmieszni, jak to się okazało (w domyśle – głąby politycy właśnie zrozumieli), że USA ma nas głęboko tam, gdzie i my powinniśmy mieć ich. Dziennikarzowi przez łeb nie przeszło, że znajdzie się takie bydlę jak ja, które będzie pamiętało, że to samo radio, zaledwie kilka dni wcześniej, śpiewało w chórze z politykami.

A tarcza, oczywiście, do niczego nam potrzebna nie była. Bardzo dobrze, że jej nie będzie. I niech nikomu nie przejdzie przez myśl, że żałosne rakietopodobne Patrioty przed czymkolwiek by nas uchroniły. To badziewie nie każdego Scuda było w stanie zestrzelić. Topola M i S nawet by nie zauważyło, a Iskandera pewnie miałoby za Boga.

Stacja telewizyjna, o której wcale nie zapomniałem, tylko pisać mi się nie chciało, mianowicie TVN24, ostatnio poinformowała o kolejnej “szokującej kampanii”. Zdarzyło mi się już o takiej pisać – idzie wiosna, będą warzywa. Uważałem ją za potrzebną. Obecną uważam za dużo mniej potrzebną, ale wcale nie z powodu przedstawianych tam treści.

Zacznę może od tego, jak ta kampania wygląda. Otóż są to filmy (trzy bodajże), które pokazują pary uprawiające seks. Seks, a nie sex, jak to co poniektórzy… Jak już człowiek zdąży się napalić i ma sam ochotę kogoś wziąć, to pokazują mordy mężczyzn – oczywiście charakteryzowane – Adolfa Hitlera, Józefa Stalina i Saddama Husajna. Czy też, jeżeli chcemy pisać prawidłowo i historycznie, Adolf Hitler (ten się jakoś nie zmienił, choć dziadek nazywał się Hüttler), Iosif Wissarionowicz Dżugaszwili i Saddam Hussajn Abd al-Madżid al-Tikriti. No i oczywiście slogan – AIDS to masowy morderca.

Cóż z tego mogło wyniknąć? Jak zwykle – zbyt wiele. Film został stworzony przez niemiecką fundację – Regenbogen, czyli Tęcza. Tak to się trochę gejowsko kojarzy, ale para jest heteroseksualna. Pal to diabli, nie o tym mam pisać. Zaprotestowały “środowiska żydowskie” jak to nazwano w TVN24, pod postacią pana Stephana Kramera, sekretarza generalnego niemieckiej Rady Żydowskiej. Był “zaszokowany i zniesmaczony”. Ja też. Laski na tych filmach są odlotowe, a mordy facetów takie raczej odrażające. Tyle, że jemu chodziło o przyrównywanie AIDS do Holokaustu.

Jasnym jest, że i AIDS i Holokaust to dwie różne sprawy. I jeżeli ktoś uważa porównanie, które ma celowo przejaskrawiać za obraźliwe, to ja przepraszam, pytań nie mam. Ale swoją opinię to i owszem.

Uważam jednak, że ten spot rzeczywiście jest do dupy.

Po pierwsze, powinni zaprotestować Irakijczycy, że w jednym szeregu stawia się Saddama, któremu mimo wszystko daleko do występów Adolfa i Józefa.

Po drugie, powinny zaprotestować feministki, ponieważ spot pokazuje wyraźne, że to faceci zarażają, a one przecież też potrafią.

Po trzecie, powinni zaprotestować faceci, bo są niesłusznie szkalowani informacją, która może sugerować iż tylko oni zarażają.

Po czwarte, powinni zaprotestować spadkobiercy trzech wyżej wymienionych, albowiem AIDS nie jest aż tak skuteczne (m.in. rzadko zaraża przy pierwszym kontakcie).

Po piąte, powinny protestować organizacje gejów i lesbijek, że w filmie bezczelnie są pomijani na rzecz heteroseksualnych.

Po szóste, ja protestuję, bo takie fajne babki to ja powinienem posuwać, a nie jacyś słabo ucharakteryzowani faceci.

No i jeszcze to wspaniale, kochane, polskie społeczeństwo, które zdobyło się na jeden (!) komentarz pod materiałem o treści: “następny spot, który zakłamuje historię. jest rzeczą powszechnie wiadomą, że hitlerowi nie stawał”. Chciałbym zapewnić wszystkie panie, szczególnie te biorące udział w spocie, że mnie staje.

Nie da się ukryć, dzisiaj w Warszawie było gorąco. Nie tyle z powodu temperatury, co tak zwanych (przez media) zamieszek pod KDT (Kupieckie Domy Towarowe, zlokalizowane na Placu Defilad). Ogólnie chodziło o to, że odbyła się tam egzekucja komornicza. Tym razem komornik nie poszedł z policją (choć też była) ale z ochroniarzami wynajętymi z jednej z agencji ochrony osób i mienia.

Nie będę komentował “uzbrojonych bojówek ochroniarskich” – takimi słowami raczyli posłużyć się populiści z PiS, ale skomentuję stan wiedzy prawniczej byłego Ministra Sprawiedliwości – Zbigniewa Ćwiąkalskiego. Aby wpis był pełny, należy wymienić tytuly pana ministra – adwokat, doktor habilitowany nauk prawnych, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Rzeszowskiego, Wyższej Szkoły Prawa i Administracji w Przemyślu, członek Komitetu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk w kadencji 2007-2010, w latach 2007-2009 minister sprawiedliwości i prokurator generalny w rządzie Donalda Tuska. Super, nie? Wydawałoby się, że facet coś o prawie powinien wiedzieć.

Gdy trwała egzekucja komornicza, minister Ćwiąkalski udzielał wywiadu telewizji TVN24 i rzekł tam takie słowa: “W pewnych sytuacjach można użyć środków przymusu, ale prawo bardzo wyraźnie określa w jakich okolicznościach, i kto może ich użyć. Komornik nie może użyć gazu, chyba że byłaby to obrona konieczna. Podobnie ochroniarze agencji ochrony. Policja ma szersze uprawnienia niż ochroniarze. I to ona jest uprawniona do używania”. Chociaż nie jestem prawnikiem, pozwolę sobie zarechotać prześmiewczo.

Zacznijmy od zdania, że policja ma szersze uprawnienia niż ochroniarze. Prawda całkowita, ciężko się do czegoś przyczepić. Potem pan minister mówi jednak “I to ona jest uprawniona do używania”… Z kontekstu wynika, iż wg. ministra Ćwiąkalskiego, policja jest uprawniona do używania środków przymusu bezpośredniego (ŚPB) a ochroniarze nie. No to zajrzymy sobie do takiego aktu prawnego, co się zowie Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia. Dz. U. 1997 Nr 114 poz. 740 – gdyby komuś chciało się samemu o tym poczytać.

Rozdział 6, nazywa się “Środki ochrony fizycznej osób i mienia” mówi w artykule 36: “Pracownik ochrony przy wykonywaniu zadań ochrony osób i mienia w granicach chronionych obiektów i obszarów ma prawo do: [...] 4) stosowania środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 38 ust. 2, w przypadku zagrożenia dóbr powierzonych ochronie lub odparcia ataku na pracownika ochrony”. Komornik, który powierzył agencji ochronę owych dóbr (KDT) zapewne liczył na to, że ochroniarze mu je ochronią. Nie wspomnę oczywiście już o odpieraniu ataku na LEGALNIE wkraczających ochroniarzy.

Oczywiście ktoś może powiedzieć, że to nie cały kontekst – może ministrowi te środki przymusu bezpośredniego tylko się wypsnęły, ale miał na myśli po prostu gaz. No to zerknijmy sobie do artykułu 38 ustęp 2, który wymienia środki przymusu bezpośredniego dostępne dla licencjonowanych pracowników ochrony. Punkt ostatni, numer sześć mówi: “broń gazowa i ręczne miotacze gazu”.

Panie ministrze. Oczywiście jako profesor i doktor habilitowany nauk prawnych nie musi pan znać wszystkich ustaw. Ale wypadałoby, naprawdę, mówić tylko o tym, o czym coś się wie. QED.

Pani Monika Olejnik, w rozmowie z “Dziennikiem” wygłosiła takie oto zdanie “Pan Suski już do mnie nie przyjdzie. Pokazał, kim jest i nie widzę powodu, by zapraszać go po raz kolejny”. Spoko, to już sprawa pani Olejnik. Ja bym posła Suskiego nie zaprosił do siebie i wcześniej, ale widać to kwestia gustu.

A dlaczego to wszystko? Ano dlatego, że poseł Suski zapytany czy przyjmie koszulkę Radia Zet, stwierdził, że zawsze to kawałek materiału a podłogę w domu myć trzeba. Prawda, nie było to jakieś lotne, ciężko w ogóle w takiej odpowiedzi zauważyć choćby odrobinę myślenia, no ale, ostatecznie, co z tego?

Pani Olejnik stwierdziła, że sztandardem PiSu by u siebie podłogi nie myła. To pokazuje iż jest praktyczną kobietą, bowiem podłogę nieporównywalnie łatwiej myje się koszulką a nie sztandarem. Sztandary zazwyczaj bywają sztywne (to pewnie jakieś podświadome tęsknoty falliczne maszerujących pod nim samców) i się do tego po prostu nie nadają.

Jednakowoż robienie afery i obrażanie się na kogoś tylko za to, że nie jest w stanie wymyśleć jakiejś sensownej odpowiedzi jest śmieszne – przecież na dobrą sprawę wówczas nie zapraszanoby do rozmów nikogo – może poza generałem Jaruzelskim i panem Urbanem. Pierwszy wyróżnia się i myśleniem i kulturą osobistą, drugi myśleniem i wspaniałą bezczelnością – nic takiego by nie palnęli bo to po prostu nie ten poziom.

A może po prostu pani Olejnik nie podoba się podłoga (mnie akurat sufit, ale wiadomo – o gustach się nie dyskutuje) posła Suskiego i w związku z tym obraza. Gdyby poseł Suski popędził z koszulką szorować Belweder, albo chociaż Watykan – mogłoby być inaczej.

Twór nazywający się Skarbnica Narodowa, podtytułujący się oficjalnym dystrybutorem Brytyjskiej Mennicy Królewskiej, Francuskiej Mennicy Państwowej, Kanadyjskiej Mennicy Królewskiej, Mennicy Królestwa Hiszpanii, Ludowego Banku Chin (slyszycie ten chichot historii?), Mennicy Austriackiej, Mennicy Fińskiej i w końcu Mennicy Południowoafrykańskiej, wypuścił z siebie, ta-dam, “Waży komunikat”. Zanim to podarłem i wyrzuciłem w cholerę (skoro nie są dystrybutorem oficjalnej Mennicy S.A. to w zasadzie nie chciało mi się trudzić), coś mnie podkusiło, żeby zajrzeć.

Otóż ważnym tym komunikatem jest emisja srebrnego medalu pamiątkowego, na którym raczono wybić (po mordzie, żeby było śmieszniej, albowiem głównie twarze prezentuje, nie licząc czapek) portretry – tu posłużę się cytatem – “największych postaci współczesnego Kościoła Katolickiego”. Wybici miny mają marsowe (nic dziwnego, po takim biciu – oberwali 75 tysięcy razy) i są to, jak niełatwo się domyśleć – JP2 i B16. Znaczy – Karol Józef Wojtyła (jako Jan Paweł II) i Joseph Alois Ratzinger (jako Benedykt XVI).

Proszę sobie wyobrazić, iż to złoto w czystej postaci (w przenośni, rzecz jasna, albowiem jest to srebro podłej próby 500/1000) jest w ofercie limitowanej – ot, zaledwie 75 tysięcy egzemplarzy, co, w oczywisty sposób “dodatkowo podnosi jej wartość”.

Mnie się wydaje, że gdyby wybili tych medali 7,5 tysiąca, to by podnieśli tę wartość dziesięciokrotnie. Robiąc mniej – i to by było jakieś osiągnięcie. A gdyby wybili 750 zaledwie, to wartość podskoczyłaby stukrotnie – czyli zamiast 29 zł/sztuka, mogliby to sprzedawać po 2900 zł /sztuka. I teraz zastanówcie się, czy grudka czegoś (połowa to srebro, a druga określona nie jest) jest tyle warta.

Gdyby wybić to chociaż w zwykłym srebrze, w jakim babrają się jublierzy, 925/1000, prawie dwa razy lepszym – koszt podskoczyłby do 5800. No ale wtedy byłby to sport elitarny, a tak za 29 zł możecie mieć świetną pamiątkę w stylu sklepów telewizyjnych, nie wymienię nazwy sieci.

Tak przy okazji – stworzono Oficjalną Linię Rezerwacyjną (teraz takie czasy, że jak z kaczki spadnie pierze to się nazywa Pióro) i zgłoszenia będą rozpatrywane w kolejności wpływania. Już widzę oczami (wyobraźni i zawiści, rzecz jasna) te tłumy.

Prezes Fundacji Filmowej Armii Krajowej Tadeusz Filipkowski wysoko ocenił film Ryszarda Bugajskiego “Generał Nil” o Auguście Emilu Fieldorfie. Taką wiadomość przeczytałem i nie skomentuję jej – bo nie oglądałem filmu. Więc nie będę ściemniał, że wiem o czym mówię.

Jednak obejrzałem ulotkę reklamową (zresztą to właśnie ona mnie zniechęciła do oglądania, jeśli mam być szczery) i ją skomentuję bez przyjemności ale za to obszernie. Aby obraz komentarza był pełny, muszę jeszcze wspomnieć o następujących słowach pana Filipkowskiego “Odchodzą świadkowie, a brakuje wiedzy. Tej wiedzy, która przez kilkadziesiąt lat była zakazana lub przekłamywana”. To będzie doskonałym mottem komentarza.

Daruję sobie idiotyczne komentowanie wstępu ulotki (“Nie da się zabić legendy”) słowami typu “a podobno ‘komuniści’ go powiesili” bo jasnym jest, że chodzi o przenośnię. Nic z tych rzeczy. Skupimy się na kolejnych odkrywczych myślach twórcy ulotki.

“[...] człowieka, który dowodził największymi akcjami bojowymi w czasie II-giej Wojny Światowej”. Otóż nie dowodził, tylko planował i organizował. No i, nic nie umniejszając tym akcjom, za które część im i chwała (no, w każdym razie za większość) ale były to co najwyżej największe akcje bojowe AK. Bo w trakcie II-giej Wojny Światowej, tak się głupio składa, bywały akcje bojowe w które wmieszane było więcej żołnierzy niż taka AK i AL miały razem. Taki tam drobiazg, ot, niewinne przekłamanie.

“Wybitnej, niesłusznie skazanej na zapomnienie postaci Polskiego Państwa Podziemnego” (pisownia oryginału). Że wybitnej to się zgodzę – generał Nil był na tyle rozsądny, że był przeciwny rozpętywaniu Powstania Warszawskiego. Ale to skazanie na zapomnienie… Pewną ciekawostką jest fakt, że i teraz NIEKTÓRE z elementów życiorysu są mało eksponowane – jak choćby sprzeciw przeciwko wzmiankowanemu Powstaniu. Kiedyś też NIEKTÓRE fakty były przemilczane – no ale to be i fe.

No to jak to było z tym zapomnieniem?
Wyrok (kara śmierci przez powieszenie), oficjalnie, miał być wykonany 24 lutego 1953 roku, o godzinie 15. Prawdopodobnie został wykonany właśnie wtedy (no bo niby dlaczego nie), oficjalne potwierdzenie wykonania wyroku śmierci wystawiono 9 marca 1957 roku. Niewątpliwie był to mord sądowy, niewątpliwie na osobie niewygodnej dla państwa. Nikt temu nie zaprzecza teraz i…

No właśnie. Ryszard Bugajski, reżyser, na ulotce pisze “Dopiero w wolnej Polsce mogłem o tym opowiedzieć”. Pewnie odzyskał mowę, albo co. Postępowanie rehabilitacyjne generała “Nila” wznowiono w 1957 roku. Sąd Najwyższy PRL uchylił poprzedni wyrok a 4 lipca 1958 r. Prokuratura Generalna umorzyła postępowanie karne “wobec braku dowodów winy”. Oczywiście można się czepiać, że “brak dowodów winy” to żadna rehabilitacja. 7 marca 1989, również Prokuratura Generalna, stwierdziła “iż podstawą umorzenia jest stwierdzenie, iż August Emil Fieldorf nie popełnił zarzucanego mu czynu”. I to także jest decyzja polityczna, bo nie wierzę, że przeszło trzydzieści lat po wydarzeniach, ktokolwiek trudził się ustalaniem i stwierdzaniem. Po prostu tak wypadało. Tak jak wcześniej wypadało napisać o braku dowodów winy. A przecież to to samo, bo brak dowodów winy oznacza niewinnego. Słowa się tylko różnią – jedne i drugie są polityczne.

Władze PRL do 1989 r. nie wskazały miejsca pochowania, tak twierdzi IPN. Po 1989 też władze nie wskazały, bo go nie znają. Ciekawostką jest fakt, iż miejsce pochówku generała usiłował ustalić szef MON PRL-u, niejaki generał Jaruzelski… A ponieważ się nie udało, to powstała tablica z grobem symbolicznym na Powązkach. No ale, jak to mówią, nic nie wolno było mówić.

A co do sądów nad niewinnymi… Tak było, jest i będzie. Ot, weźmy przykład z nowego Wielkiego Brata i więzienia Guantanamo. Charles Stimson, zastępca sekretarza obrony ds. sądów wojskowych, mówi: “Ale co zrobić z prawie setką najgroźniejszych ludzi świata, którym nie zawsze można udowodnić winę?”. Ano właśnie, nie można udowodnić im winy…

Według ministra Andrzeja Czumy, język jakim posłużył się jego syn na określenie blogerki Kataryny (cytat za TVN24: “s…synami” lub “wrednymi babsztylami”), to język łagodny. Oczywiście jak na standardy Internetu. Wulgarny, uliczny i w dodatku anonimowy język…

Czy to oznacza, że minister Czuma nie będzie miał nic przeciwko temu, jeżeli na łamach, było nie było, Internetu, nazwę go “s…synem” czy wręcz “wrednym babsztylem”? I nie wiadomo, które gorsze. Czy przyrównanie do “wrednego babsztyla”, czy do bliżej nie określonego “s…syna”. Żałuję, że nie “s…syn” nie był zacytowany w oryginale (a może był?), przypuszczam, że wówczas wpis byłby bardziej mięsny, tudzież pikantny.

No, ale skoro minister pozwala, to hulaj dusza i “spieprzaj dziadu”, że tak pojadę następnym klasykiem. Płciowo lepiej to, niż “wredny babsztylu”, nie?