Komentarze

Mój poprzedni wpis, dotyczący Skarbnicy Narodowej był, w każdym razie w swoim założeniu, prześmiewczy oraz ironizujący. Jednakowoż, jak się okazuje, rzeczywistość jest dużo gorsza od pozorów. Bo czymże, w poprzednim wpisie, była dla mnie Skarbnica Narodowa? Firemką, która w szumnych i wręcz podniosłych słowach reklamuje produkt w gruncie rzeczy byle jaki.

Co się okazuje? W Internecie aż kipi od informacji o tej firmie. Głównie dotyczą te informacje nękania naiwnych klientów Skarbnicy. Okazuje się, że jest to firma typu “mały druczek” i “haczyk gratis”. Polecam opisywane sprawy:

• Forum Prawników
• Bankier.pl
• Jelonka.com
• monety.pl

Ku przestrodze.

Twór nazywający się Skarbnica Narodowa, podtytułujący się oficjalnym dystrybutorem Brytyjskiej Mennicy Królewskiej, Francuskiej Mennicy Państwowej, Kanadyjskiej Mennicy Królewskiej, Mennicy Królestwa Hiszpanii, Ludowego Banku Chin (slyszycie ten chichot historii?), Mennicy Austriackiej, Mennicy Fińskiej i w końcu Mennicy Południowoafrykańskiej, wypuścił z siebie, ta-dam, “Waży komunikat”. Zanim to podarłem i wyrzuciłem w cholerę (skoro nie są dystrybutorem oficjalnej Mennicy S.A. to w zasadzie nie chciało mi się trudzić), coś mnie podkusiło, żeby zajrzeć.

Otóż ważnym tym komunikatem jest emisja srebrnego medalu pamiątkowego, na którym raczono wybić (po mordzie, żeby było śmieszniej, albowiem głównie twarze prezentuje, nie licząc czapek) portretry – tu posłużę się cytatem – “największych postaci współczesnego Kościoła Katolickiego”. Wybici miny mają marsowe (nic dziwnego, po takim biciu – oberwali 75 tysięcy razy) i są to, jak niełatwo się domyśleć – JP2 i B16. Znaczy – Karol Józef Wojtyła (jako Jan Paweł II) i Joseph Alois Ratzinger (jako Benedykt XVI).

Proszę sobie wyobrazić, iż to złoto w czystej postaci (w przenośni, rzecz jasna, albowiem jest to srebro podłej próby 500/1000) jest w ofercie limitowanej – ot, zaledwie 75 tysięcy egzemplarzy, co, w oczywisty sposób “dodatkowo podnosi jej wartość”.

Mnie się wydaje, że gdyby wybili tych medali 7,5 tysiąca, to by podnieśli tę wartość dziesięciokrotnie. Robiąc mniej – i to by było jakieś osiągnięcie. A gdyby wybili 750 zaledwie, to wartość podskoczyłaby stukrotnie – czyli zamiast 29 zł/sztuka, mogliby to sprzedawać po 2900 zł /sztuka. I teraz zastanówcie się, czy grudka czegoś (połowa to srebro, a druga określona nie jest) jest tyle warta.

Gdyby wybić to chociaż w zwykłym srebrze, w jakim babrają się jublierzy, 925/1000, prawie dwa razy lepszym – koszt podskoczyłby do 5800. No ale wtedy byłby to sport elitarny, a tak za 29 zł możecie mieć świetną pamiątkę w stylu sklepów telewizyjnych, nie wymienię nazwy sieci.

Tak przy okazji – stworzono Oficjalną Linię Rezerwacyjną (teraz takie czasy, że jak z kaczki spadnie pierze to się nazywa Pióro) i zgłoszenia będą rozpatrywane w kolejności wpływania. Już widzę oczami (wyobraźni i zawiści, rzecz jasna) te tłumy.

Prezes Fundacji Filmowej Armii Krajowej Tadeusz Filipkowski wysoko ocenił film Ryszarda Bugajskiego “Generał Nil” o Auguście Emilu Fieldorfie. Taką wiadomość przeczytałem i nie skomentuję jej – bo nie oglądałem filmu. Więc nie będę ściemniał, że wiem o czym mówię.

Jednak obejrzałem ulotkę reklamową (zresztą to właśnie ona mnie zniechęciła do oglądania, jeśli mam być szczery) i ją skomentuję bez przyjemności ale za to obszernie. Aby obraz komentarza był pełny, muszę jeszcze wspomnieć o następujących słowach pana Filipkowskiego “Odchodzą świadkowie, a brakuje wiedzy. Tej wiedzy, która przez kilkadziesiąt lat była zakazana lub przekłamywana”. To będzie doskonałym mottem komentarza.

Daruję sobie idiotyczne komentowanie wstępu ulotki (“Nie da się zabić legendy”) słowami typu “a podobno ‘komuniści’ go powiesili” bo jasnym jest, że chodzi o przenośnię. Nic z tych rzeczy. Skupimy się na kolejnych odkrywczych myślach twórcy ulotki.

“[...] człowieka, który dowodził największymi akcjami bojowymi w czasie II-giej Wojny Światowej”. Otóż nie dowodził, tylko planował i organizował. No i, nic nie umniejszając tym akcjom, za które część im i chwała (no, w każdym razie za większość) ale były to co najwyżej największe akcje bojowe AK. Bo w trakcie II-giej Wojny Światowej, tak się głupio składa, bywały akcje bojowe w które wmieszane było więcej żołnierzy niż taka AK i AL miały razem. Taki tam drobiazg, ot, niewinne przekłamanie.

“Wybitnej, niesłusznie skazanej na zapomnienie postaci Polskiego Państwa Podziemnego” (pisownia oryginału). Że wybitnej to się zgodzę – generał Nil był na tyle rozsądny, że był przeciwny rozpętywaniu Powstania Warszawskiego. Ale to skazanie na zapomnienie… Pewną ciekawostką jest fakt, że i teraz NIEKTÓRE z elementów życiorysu są mało eksponowane – jak choćby sprzeciw przeciwko wzmiankowanemu Powstaniu. Kiedyś też NIEKTÓRE fakty były przemilczane – no ale to be i fe.

No to jak to było z tym zapomnieniem?
Wyrok (kara śmierci przez powieszenie), oficjalnie, miał być wykonany 24 lutego 1953 roku, o godzinie 15. Prawdopodobnie został wykonany właśnie wtedy (no bo niby dlaczego nie), oficjalne potwierdzenie wykonania wyroku śmierci wystawiono 9 marca 1957 roku. Niewątpliwie był to mord sądowy, niewątpliwie na osobie niewygodnej dla państwa. Nikt temu nie zaprzecza teraz i…

No właśnie. Ryszard Bugajski, reżyser, na ulotce pisze “Dopiero w wolnej Polsce mogłem o tym opowiedzieć”. Pewnie odzyskał mowę, albo co. Postępowanie rehabilitacyjne generała “Nila” wznowiono w 1957 roku. Sąd Najwyższy PRL uchylił poprzedni wyrok a 4 lipca 1958 r. Prokuratura Generalna umorzyła postępowanie karne “wobec braku dowodów winy”. Oczywiście można się czepiać, że “brak dowodów winy” to żadna rehabilitacja. 7 marca 1989, również Prokuratura Generalna, stwierdziła “iż podstawą umorzenia jest stwierdzenie, iż August Emil Fieldorf nie popełnił zarzucanego mu czynu”. I to także jest decyzja polityczna, bo nie wierzę, że przeszło trzydzieści lat po wydarzeniach, ktokolwiek trudził się ustalaniem i stwierdzaniem. Po prostu tak wypadało. Tak jak wcześniej wypadało napisać o braku dowodów winy. A przecież to to samo, bo brak dowodów winy oznacza niewinnego. Słowa się tylko różnią – jedne i drugie są polityczne.

Władze PRL do 1989 r. nie wskazały miejsca pochowania, tak twierdzi IPN. Po 1989 też władze nie wskazały, bo go nie znają. Ciekawostką jest fakt, iż miejsce pochówku generała usiłował ustalić szef MON PRL-u, niejaki generał Jaruzelski… A ponieważ się nie udało, to powstała tablica z grobem symbolicznym na Powązkach. No ale, jak to mówią, nic nie wolno było mówić.

A co do sądów nad niewinnymi… Tak było, jest i będzie. Ot, weźmy przykład z nowego Wielkiego Brata i więzienia Guantanamo. Charles Stimson, zastępca sekretarza obrony ds. sądów wojskowych, mówi: “Ale co zrobić z prawie setką najgroźniejszych ludzi świata, którym nie zawsze można udowodnić winę?”. Ano właśnie, nie można udowodnić im winy…