Komentarze

O pani minister Kopacz pisałem już dwa razy, o ile dobrze pamiętam. Za każdym razem w kontekście tzw. “pandemii świńskiej grypy”:
Minister Kopacz na wycieczce
Minister Kopacz podbija stawkę

Kiedy wirus świńskiej grypy trzymał się od Polski z daleka, mieliśmy jedno zachorowanie, media epatowały się takimi słowami jak pandemia, że nie wspomnę o epidemii, to pani minister wiernie im wtórowała. Ach, jakaż to straszliwa pandemia. I ach jak wspaniale Polska jest na nią przygotowana. Achy, ochy, wizyty w szpitalach, deklaracje, puste słowa, stek bzdur.

Teraz, kiedy liczba zachorowań w Polsce wzrasta, pani minister jakby zmienia front. Nagle nie jest to wcale taka groźna grypa, zwykła jest groźniejsza, umiera więcej ludzi, nie ma w zasadzie sprawy, ot, drobny wybryk.

I ja to wiem, bo o tym pisałem w tamtym czasie – Świńska grypa po raz drugi. Wtedy pani minister jednak nie wiedziała. Ja dalej wiem swoje, a nagle dociera do pani minister. Oprzytomniała najwyraźniej. Albo… Teraz tylko tak można mówić, bo Polska była właśnie tak przygotowana, jak to opisywałem. Śmiech na sali szpitalnej, łaskawa pani.

Nie da się ukryć, dzisiaj w Warszawie było gorąco. Nie tyle z powodu temperatury, co tak zwanych (przez media) zamieszek pod KDT (Kupieckie Domy Towarowe, zlokalizowane na Placu Defilad). Ogólnie chodziło o to, że odbyła się tam egzekucja komornicza. Tym razem komornik nie poszedł z policją (choć też była) ale z ochroniarzami wynajętymi z jednej z agencji ochrony osób i mienia.

Nie będę komentował “uzbrojonych bojówek ochroniarskich” – takimi słowami raczyli posłużyć się populiści z PiS, ale skomentuję stan wiedzy prawniczej byłego Ministra Sprawiedliwości – Zbigniewa Ćwiąkalskiego. Aby wpis był pełny, należy wymienić tytuly pana ministra – adwokat, doktor habilitowany nauk prawnych, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Rzeszowskiego, Wyższej Szkoły Prawa i Administracji w Przemyślu, członek Komitetu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk w kadencji 2007-2010, w latach 2007-2009 minister sprawiedliwości i prokurator generalny w rządzie Donalda Tuska. Super, nie? Wydawałoby się, że facet coś o prawie powinien wiedzieć.

Gdy trwała egzekucja komornicza, minister Ćwiąkalski udzielał wywiadu telewizji TVN24 i rzekł tam takie słowa: “W pewnych sytuacjach można użyć środków przymusu, ale prawo bardzo wyraźnie określa w jakich okolicznościach, i kto może ich użyć. Komornik nie może użyć gazu, chyba że byłaby to obrona konieczna. Podobnie ochroniarze agencji ochrony. Policja ma szersze uprawnienia niż ochroniarze. I to ona jest uprawniona do używania”. Chociaż nie jestem prawnikiem, pozwolę sobie zarechotać prześmiewczo.

Zacznijmy od zdania, że policja ma szersze uprawnienia niż ochroniarze. Prawda całkowita, ciężko się do czegoś przyczepić. Potem pan minister mówi jednak “I to ona jest uprawniona do używania”… Z kontekstu wynika, iż wg. ministra Ćwiąkalskiego, policja jest uprawniona do używania środków przymusu bezpośredniego (ŚPB) a ochroniarze nie. No to zajrzymy sobie do takiego aktu prawnego, co się zowie Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia. Dz. U. 1997 Nr 114 poz. 740 – gdyby komuś chciało się samemu o tym poczytać.

Rozdział 6, nazywa się “Środki ochrony fizycznej osób i mienia” mówi w artykule 36: “Pracownik ochrony przy wykonywaniu zadań ochrony osób i mienia w granicach chronionych obiektów i obszarów ma prawo do: [...] 4) stosowania środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 38 ust. 2, w przypadku zagrożenia dóbr powierzonych ochronie lub odparcia ataku na pracownika ochrony”. Komornik, który powierzył agencji ochronę owych dóbr (KDT) zapewne liczył na to, że ochroniarze mu je ochronią. Nie wspomnę oczywiście już o odpieraniu ataku na LEGALNIE wkraczających ochroniarzy.

Oczywiście ktoś może powiedzieć, że to nie cały kontekst – może ministrowi te środki przymusu bezpośredniego tylko się wypsnęły, ale miał na myśli po prostu gaz. No to zerknijmy sobie do artykułu 38 ustęp 2, który wymienia środki przymusu bezpośredniego dostępne dla licencjonowanych pracowników ochrony. Punkt ostatni, numer sześć mówi: “broń gazowa i ręczne miotacze gazu”.

Panie ministrze. Oczywiście jako profesor i doktor habilitowany nauk prawnych nie musi pan znać wszystkich ustaw. Ale wypadałoby, naprawdę, mówić tylko o tym, o czym coś się wie. QED.

Prezes Fundacji Filmowej Armii Krajowej Tadeusz Filipkowski wysoko ocenił film Ryszarda Bugajskiego “Generał Nil” o Auguście Emilu Fieldorfie. Taką wiadomość przeczytałem i nie skomentuję jej – bo nie oglądałem filmu. Więc nie będę ściemniał, że wiem o czym mówię.

Jednak obejrzałem ulotkę reklamową (zresztą to właśnie ona mnie zniechęciła do oglądania, jeśli mam być szczery) i ją skomentuję bez przyjemności ale za to obszernie. Aby obraz komentarza był pełny, muszę jeszcze wspomnieć o następujących słowach pana Filipkowskiego “Odchodzą świadkowie, a brakuje wiedzy. Tej wiedzy, która przez kilkadziesiąt lat była zakazana lub przekłamywana”. To będzie doskonałym mottem komentarza.

Daruję sobie idiotyczne komentowanie wstępu ulotki (“Nie da się zabić legendy”) słowami typu “a podobno ‘komuniści’ go powiesili” bo jasnym jest, że chodzi o przenośnię. Nic z tych rzeczy. Skupimy się na kolejnych odkrywczych myślach twórcy ulotki.

“[...] człowieka, który dowodził największymi akcjami bojowymi w czasie II-giej Wojny Światowej”. Otóż nie dowodził, tylko planował i organizował. No i, nic nie umniejszając tym akcjom, za które część im i chwała (no, w każdym razie za większość) ale były to co najwyżej największe akcje bojowe AK. Bo w trakcie II-giej Wojny Światowej, tak się głupio składa, bywały akcje bojowe w które wmieszane było więcej żołnierzy niż taka AK i AL miały razem. Taki tam drobiazg, ot, niewinne przekłamanie.

“Wybitnej, niesłusznie skazanej na zapomnienie postaci Polskiego Państwa Podziemnego” (pisownia oryginału). Że wybitnej to się zgodzę – generał Nil był na tyle rozsądny, że był przeciwny rozpętywaniu Powstania Warszawskiego. Ale to skazanie na zapomnienie… Pewną ciekawostką jest fakt, że i teraz NIEKTÓRE z elementów życiorysu są mało eksponowane – jak choćby sprzeciw przeciwko wzmiankowanemu Powstaniu. Kiedyś też NIEKTÓRE fakty były przemilczane – no ale to be i fe.

No to jak to było z tym zapomnieniem?
Wyrok (kara śmierci przez powieszenie), oficjalnie, miał być wykonany 24 lutego 1953 roku, o godzinie 15. Prawdopodobnie został wykonany właśnie wtedy (no bo niby dlaczego nie), oficjalne potwierdzenie wykonania wyroku śmierci wystawiono 9 marca 1957 roku. Niewątpliwie był to mord sądowy, niewątpliwie na osobie niewygodnej dla państwa. Nikt temu nie zaprzecza teraz i…

No właśnie. Ryszard Bugajski, reżyser, na ulotce pisze “Dopiero w wolnej Polsce mogłem o tym opowiedzieć”. Pewnie odzyskał mowę, albo co. Postępowanie rehabilitacyjne generała “Nila” wznowiono w 1957 roku. Sąd Najwyższy PRL uchylił poprzedni wyrok a 4 lipca 1958 r. Prokuratura Generalna umorzyła postępowanie karne “wobec braku dowodów winy”. Oczywiście można się czepiać, że “brak dowodów winy” to żadna rehabilitacja. 7 marca 1989, również Prokuratura Generalna, stwierdziła “iż podstawą umorzenia jest stwierdzenie, iż August Emil Fieldorf nie popełnił zarzucanego mu czynu”. I to także jest decyzja polityczna, bo nie wierzę, że przeszło trzydzieści lat po wydarzeniach, ktokolwiek trudził się ustalaniem i stwierdzaniem. Po prostu tak wypadało. Tak jak wcześniej wypadało napisać o braku dowodów winy. A przecież to to samo, bo brak dowodów winy oznacza niewinnego. Słowa się tylko różnią – jedne i drugie są polityczne.

Władze PRL do 1989 r. nie wskazały miejsca pochowania, tak twierdzi IPN. Po 1989 też władze nie wskazały, bo go nie znają. Ciekawostką jest fakt, iż miejsce pochówku generała usiłował ustalić szef MON PRL-u, niejaki generał Jaruzelski… A ponieważ się nie udało, to powstała tablica z grobem symbolicznym na Powązkach. No ale, jak to mówią, nic nie wolno było mówić.

A co do sądów nad niewinnymi… Tak było, jest i będzie. Ot, weźmy przykład z nowego Wielkiego Brata i więzienia Guantanamo. Charles Stimson, zastępca sekretarza obrony ds. sądów wojskowych, mówi: “Ale co zrobić z prawie setką najgroźniejszych ludzi świata, którym nie zawsze można udowodnić winę?”. Ano właśnie, nie można udowodnić im winy…

Pani mnister zdrowia raczyła wizytować szpital w Mielcu. Wizyta pani Kopacz odbyła się wczoraj, w niedzielę (ciekawe, swoją drogą, czy ministrowie mają nadgodziny?) a szpital to ten sam, do którego we wtorek trafiła pierwsza zarażona wirusem świńskiej grypy kobieta w Polsce – jakby ten tytuł nie brzmiał.

Pani minister, znana z opowiadania bzdur o przygotowaniu polskich szpitali do ataku pandemii, zaprzeczyła swoim wcześniejszym wypowiedziom słowami “Ja dzisiaj z całą odpowiedzialnością mogę powiedzieć, że ta pacjentka miała szczęście trafiając do tego szpitala” (cytat za portalem TVN24). Wydawałoby się, że gdzie pacjentka by nie trafiła, tam by się nią zajęli odpowiednio. No ale nie, miała szczęście według pani minister. Miała szczęście! To mówi minister zdrowia w odniesieniu do placówki medycznej. Dla mnie takie słowa to skandal, a czytelnicy mogą wyciągnąć własne wnioski.

Swoją drogą, jeszcze jeden cytat z pani minister zdrowia “Pacjentka była bardzo zadowolona z pobytu w tym szpitalu. Jest troszkę zagubiona, bo mówi, że dużo się o niej teraz mówi. Nie wie jak się będzie zachowywać i jak ją przyjmą, kiedy wyjdzie ze szpitala“. Widać, że po okresie ministerialnym nie będzie mieć problemów ze zdobyciem nowej pracy – rzecznik pacjenta idealny prawie. Prawie, bo teksty “bo mówi, że dużo się o niej teraz mówi” brzmią bardziej po polskawemu niż po polsku.

Uwaga: jeżeli jesteś przerażony świńską grypą i chcesz dowiedzieć się czegoś więcej – przeczytaj wpis świńska grypa po raz drugi. Tutaj meritum jest nieco inne.

Oczywiście mam ją w dupie. Nie dosłownie, moje owsiki tudzież hemoroidy są bezpieczne i się nie zarażą, ale tak ogólnie. No bo, w zasadzie, ludzie podniecają się strasznie tym, co powie telewizor, a to, co jest ważne, mają zwyczaj puszczać mimo uszu. Wiem dlaczego, ale mi przykro z tego powodu. Ot, telewizornia rządzi.

Piszę o świńskiej grypie z jednego powodu – słowa pandemia. Mam zwyczaj, że co poniektóre słowa konsultuję z różnego rodzaju źródłami wiedzy. Nie, żebym akurat nie rozumiał co oznacza pandemia, ale bywa, że jest to niezła rozrywka.

Nie zawiodłem się tym razem na Wikipedii. Oto cytat, który tak mnie rozbawił: “Według niektórych opinii przyczyną pandemii może być globalizacja[potrzebne źródło], która znacznie ułatwia rozprzestrzenianie się chorobom”. I teraz tak się zastanawiam, cóż to za źródło potrzebne. Niektóre opinie. Jakie tu źródło można podać? Pan Stasiek, pani Hanka spod monopolowego? I stara Kryśka, co to już nie ciągnie, ale zajmuje się młodszymi dziewczętami? Jest choćby opinia tego, co pisze.

Pomijam fakt, że jest to opinia, delikatnie ujmując, niespecjalnie przemyślana. Czym jest pandemia? Epidemia, która obejmuje duże rejony świata. Ale jak globalizacja może na to wpływać? Owszem – ułatwić rozpostrzenianie się – jasne. Ale wiecie, nawet jeżeli nazwać globalizację chorobą… to raczej WHO do indeksu jej nie wpisała. Ergo, pandemia może być ułatwiona przez globalizację* ale, do diaska, nie może być przyczyną**.

Jak chcecie sobie poczytać coś lżejszego to proponuję głupawe wiersze i poezję, lub wizytę na giżyckim forum.

*) Zależy co nazwać globalizacją, ale to logiczne.
**) Choćby dlatego, że termin pandemia znamy z czasów, gdzie do globalizacji było bardzo daleko.

Teksty piosenek są szeroko rozpowszechnione po Internecie. Odpowiednio szukając, można znaleźć słowa do, praktycznie rzecz biorąc, każdej piosenki jaką usłyszeliście w radiu, czy w telewizji.

Ostatnio moja żona, Jagoda Nowicka, wraz ze swoją siostrą a moją szwagierką (choć i ja mówię do niej per “siostra”) usłyszały kawałek piosenki w radiu irlandzkim. Niestety, nie było przy tym mnie, więc dużo nie zapamiętały Jakieś dwa, czy może trzy słowa. I po tych słowach, wpisując różnego rodzaju lyrics etc. – doszły w końcu czyja to piosenka – i miały tekst jak na dłoni.

Mnie intersuje w zasadzie tylko kilka zespołów. Oczywiście jest wiele innych, w których podoba mi się ta, czy inna piosenka, ale już np. nie całe albumy. Ale są właśnie te nieliczne wyjątki, które chciałbym Wam serdecznie polecić. Są to:

• Teksty piosenek Queen
• Teksty piosenek – Freddie Mercury
• Teksty piosenek Pink Floyd

Ta lista na pewno z czasem się rozrośnie, albowiem jest też parę innych zespołów, w tym polskich – na przykład Kult, Kazik jako taki, Hey i Kasia Nosowska.

A propos i z ciekawostek – w lipcu Kult będzie grał w Węgorzewie – niedaleko mojego miasta w którym spędziłem większość życia, a w Stoczni Gdańskiej ma zagrać Queen + Paul Rodgers. O ile na Kult postaram się pojechać (ciężko o to teraz, siedzę w Irlandii) o tyle na swój ukochany i ulubiony zespół Queen jechać nie mam zamiaru. I nie ma tu znaczenia cena biletu, termin czy wreszcie miejsce koncertu.

Po prostu dla mnie to już nie jest Queen. Nie wiem nawet czy kupię ich płytę studyjną – ma wyjść w tym roku również. Kiedy zabrakło Freddiego Mercury (najlepszy głos jaki w życiu słyszałem, jaki kompozytor to nie wspomnę nawet, bo ktoś mi zarzuci, że przesadzam) – a smutny ten fakt nastąpił 24 listopada 1991 r., Queen powinien “wiedzieć kiedy ze sceny zejść, niepokonanym”.
Oczywiście wydanie albumu Made In Heaven (Teksty piosenek z albumu Made In Heaven) było jak najbardziej ok., brał w tym udział Freddie Mercury (w sensie – nagrał to zanim zmarł), brał w tym udział wreszcie John Deacon – basista Queen, który moim zdaniem jako jedyny wiedział co oznacza bycie niepokonanym.

W 1997 roku John Deacon ostatecznie odszedł z Queen. Tzn. nie formalnie, ciągle jest członkiem zespołu – ale przestał brać udział w jakichkolwiek projektach, nagraniach czy występach. Ten niepozorny, skromny i cichy, stojący zawsze z tyłu, basista, zrobił chyba najlepszą rzecz, jaką mógł. W sensie muzycznym oczywiście – bo np. Brian May zrobił doktorat z astronomii i to też nie jest rzecz głupia. Dzięki temu ludzie nie mówią już tylko “bez Freddiego to nie to samo” ale również “jaki jest sens grania Under Pressure skoro to nie Deacon zacznie najsłynniejszy riff basowy świata?”.
Ano właśnie, dla mnie też to nie ma sensu.

Warto podkreślić, że John Deacon oprócz fenomenalnej techniki grania na gitarze basowej napisał też kilka największych hitów Queen.
Oto te hity (oczywiście wybór jest subiektywny, kolejność od najstarszego)

• You And I
• Another One Bites The Dust
• I Want To Break Free

A to przecież nie wszystko! Miał też wiele innych hitów… Wspomniałem już, że technika Johna Deacona była nieprawdopodobnie dopracowana – wręcz idealna, nie można jej było nic zarzucić. Przykłady szczególnie warte wymienienia to:

• The March of the Black Queen
• The Millionaire Waltz
• Dragon Attack

I to też nie wszystko, weźmy choćby takie, wręcz słynne z riffu basowego i wielokrotnie powtarzane Under Pressure.

Wymieniać można by długo – i choć napisałem wiele, ciągle uważam, że za mało. Wyjątkowo niedoceniany, wielki artysta.