Tomasz Wilmowski (ur. w 1888 r. w Warszawie) – postać fikcyjna, bohater serii książkowej Alfreda Szklarskiego.
Tomek Wilmowski żyje na przełomie XIX i XX wieku. Urodzony najprawdopodobniej w 1888 roku. Poznajemy go w 1902 jako młodego chłopca, który wychowuje się w Warszawie u wujostwa Karskich. Ojciec Tomka, Andrzej, spiskował przeciwko carowi i musiał uciekać z kraju. Wkrótce po jego wyjeździe umarła matka chłopca. Tomek był bardzo ciekawym i spragnionym życia chłopcem. Dobrze się uczył, lecz nie był prymusem tylko dlatego, iż w zrusyfikowanej szkole wykładana była historia Rosji. Tomek jako młody patriota chciał zasłużyć się Polsce nie mówił z kolegami po rosyjsku, lecz po polsku – jak przystało na Polaka i znał prawdziwą historię Polski dzięki swojej matce. Jego ulubionym przedmiotem była geografia. Największym marzeniem Tomka było spotkać znowu swojego ojca.
Pewnego dnia do domu Karskich przybył Jan Smuga – przyjaciel Andrzeja Wilmowskiego. Zabrał on ze sobą chłopca i doprowadził do jego spotkania z ojcem. Okazało się, że Andrzej Wilmowski był łowcą dzikich zwierząt i dużo podróżował, pracując dla niemieckiego handlarza zwierząt Hagenbecka (postać autentyczna). Tomek, na swoją pierwszą wyprawę udał się do Australii. Podczas podróży poznał bosmana Tadeusza Nowickiego, który też pochodził z Warszawy i zaprzyjaźnił się z nim. Dzięki niemu Tomek nauczył się po mistrzowsku posługiwać bronią palną. Natomiast w Australii poznał swoją przyszłą żonę Sally Allan. Kolejne tomy opisują przygody Tomka, jego ojca i przyjaciół na różnych kontynentach.
Cykl książek o przygodach Tomka, osadzony w początkach XX wieku opisuje egzotyczne, łowieckie wyprawy młodzieńca, a później młodego mężczyzny Tomasza Wilmowskiego, odbywane w towarzystwie grupy polskich emigrantów: swego bardzo prawego i szlachetnego ojca, tajemniczego Smugi oraz rubasznego i prostolinijnego bosmana Nowickiego. Czasem też towarzyszyła mu rezolutna i piękna żona, Sally Allan. Powieści utkane są z młodzieńczej tęsknoty za wielką przygodą, niewątpliwej geograficznej, przyrodniczej i antropologicznej erudycji autora oraz wyraźnych patriotycznych tonów.
Pierwowzorem postaci Tomka Wilmowskiego był bohater powieści pt. Tomek w tarapatach, pierwszej powieści dla młodzieży Alfreda Szklarskiego, który pierwsze wydanie w 1948 roku opublikował pod pseudonimem Fred Garland. Powieść została wydana ponownie w 2004 już pod prawdziwym nazwiskiem autora.
Tomasz Wilmowski, jako około 50-letni oficer polskiego kontrwywiadu, pojawia się na kartach książki Małgorzaty i Michała Kuźmińskich Sekret Kroke (wyd. Świat Książki, Warszawa 2009), której akcja rozgrywa się w przededniu II wojny światowej.
Tagi: Akcja, Alfreda, Allan, Andrzej, Andrzeja, Antropologicznej, Australii, Autentyczna, Autora, Bardzo, Bohater, Bosmana, Bronią, Była, Było, Carowi, Chciał, Chłopca, Chłopcem, Ciekawym, Cykl, Czasem, Dlatego, Dnia, Dobrze, Domu, Doprowadził, Dużo, Dzięki, Dzikich, Egzotyczne, Emigrantów, Erudycji, Fikcyjna, Fred, Garland, Geografia, Geograficznej, Grupy, Hagenbecka, Handlarza, Historia, Historię, Ii, Jan, Karskich, Kartach, Kolegami, Kolejne, Kontrwywiadu, Kontynentach, Kraju, Kroke, Książek, Książka, Książki, Książkowej, Kuźmińskich, Lecz, Letni, Marzeniem, Matce, Matka, Małgorzaty, Mężczyzny, Michała, Mistrzowsku, Mówił, Młodego, Młody, Młodzieńca, Młodzieńczej, Młodzieży, Najprawdopodobniej, Największym, Natomiast, Nauczył, Nazwiskiem, Niemieckiego, Niemu, Niewątpliwej, Nowickiego, Odbywane, Oficer, Ojca, Ojcem, Ojciec, Okazało, Opisują, Opisuje, Opublikował, Osadzony, Palną, Patriota, Patriotycznych, Pewnego, Piękna, Pierwowzorem, Pierwsza, Pierwsze, Pierwszej, Pochodził, Początkach, Podróżował, Podróży, Pojawia, Polaka, Polsce, Polski, Polskich, Polskiego, Polsku, Ponownie, Postać, Postaci, Posługiwać, Powieść, Powieści, Poznajemy, Poznał, Później, Pracując, Prawdziwą, Prawdziwym, Prawego, Prostolinijnego, Prymusem, Przeciwko, Przededniu, Przedmiotem, Przełomie, Przybył, Przygoda, Przygodach, Przygody, Przyjaciel, Przyjaciół, Przyrodniczej, Przystało, Przyszłą, Pseudonimem, Rezolutna, Roku, Rosji, Rosyjsku, Rozgrywa, Różnych, Rubasznego, Sally, Sekret, Serii, Smuga, Smugi, Sobą, Spiskował, Spotkać, Spotkania, Spragnionym, Swego, Świat, Światowej, Swoją, Swojego, Swojej, Szklarskiego, Szkole, Szlachetnego, Tadeusza, Tajemniczego, Tarapatach, Tęsknoty, Tomasz, Tomasza, Tomek, Tomka, Tomy, Tonów, Towarzystwie, Towarzyszyła, Tylko, Uciekać, Uczył, Udał, Ulubionym, Umarła, Urodzony, Utkane, Warszawa, Warszawie, Warszawy, Wieku, Wielką, Wilmowski, Wilmowskiego, Wojny, Wujostwa, Wychowuje, Wyd, Wydana, Wydanie, Wyjeździe, Wykładana, Wyprawę, Wyprawy, Wyraźnych, Xix, Xx, Zabrał, Zaprzyjaźnił, Zasłużyć, Znał, Znowu, Żona, Żonę, Została, Zrusyfikowanej, Zwierząt, Życia, Żyje, Łowcą, Łowieckie
Pan Samochodzik, w życiu prywatnym Tomasz N.N. jest to barwna postać literacka stworzona przez Zbigniewa Nienackiego i główny bohater serii powieści przygodowych tego autora pt. Pan Samochodzik i…
Literacki Pan Samochodzik przejął wiele cech Zbigniewa Nienackiego (właściwie Zbigniewa Tomasza Nowickiego). Imię Tomasz jest drugim imieniem autora, natomiast inicjały nazwiska bohatera N.N. kojarzą się z nazwiskiem i pseudonimem pisarza (Nowicki-Nienacki). Litery te mogą też nawiązywać do łacińskiego skrótu nomen nescio (łac. imienia nie znam), stosowanego w dokumentach sądowych jako określenie osoby nieznanej. W trzech pierwszych powieściach Tomasz (nie występujący jeszcze jako Pan Samochodzik) pracuje jako dziennikarz, który interesuje się historią i archeologią. Taką właśnie pracę wykonywał Nienacki. Również zawarte opisy wyglądu zewnętrznego i pewne słabostki bohatera utożsamiają go z pisarzem.
Tytułowy Pan Samochodzik jest historykiem sztuki, pracownikiem Departamentu Ochrony Zabytków Ministerstwa Kultury i Sztuki. Pracuje na stanowisku osoby ds. “specjalnych poruczeń”, którego zadaniem jest rozwiązywanie różnych spraw związanych z kradzieżą, przemytem czy fałszerstwem dzieł sztuki. Faktycznie okazuje się detektywem, który często wykazuje się wiedzą z dziedziny historii, archeologii, historii sztuki, żeglarstwa, ekologii, a nawet wędkarstwa i poezji ludowej. Z tego powodu do Pana Samochodzika czasem przyrównuje się Roberta Langdona, Dirka Pitta lub Indianę Jonesa.
Pan Samochodzik jako urzędnik jest osobą całkowicie pogodzoną z PRL-owskim systemem, w którym przyszło mu żyć. Ma dobre relacje z Milicją Obywatelską, a nawet raz sam występuje jako członek ORMO. Niemal w każdej części stoi na straży obowiązków obywatelskich (zwłaszcza w sprawie niszczenia zabytków i ochrony przyrody). Robi to jednak z lekkością i humorem, cechującym pisarstwo Nienackiego. Umoralnianie wszystkich dokoła nie przeszkadza Panu Samochodzikowi być nałogowym palaczem tytoniu. Unika alkoholu, chętnie natomiast pije mocną herbatę i kawę. Jedynym przypadkiem nadużycia alkoholu przez Tomasza NN jest dwukrotna nadmierna konsumpcja wina porzeczkowego w powieści Uroczysko.
Tomasz N.N. swoje przezwisko zawdzięcza niezwykłemu wehikułowi. Jest to pokraczny, ale niesamowity, odziedziczony po wujku-wynalazcy samochód, zbudowany na bazie rozbitego Ferrari 410 Superamerica, który oprócz rozwijania wielkich prędkości potrafi także pływać i kryje wiele innych wynalazków. Historię wehikułu można znależć w takich książkach, jak Pan Samochodzik i Wyspa Złoczyńców, Pan Samochodzik i templariusze, Pan Samochodzik i dziwne szachownice (inaczej Księga Strachów).
Szefem Pana Samochodzika jest dyrektor Marczak, poprzez którego otrzymuje detektywistyczne zadania. Panu Tomaszowi często towarzyszą przyjaciele, zwykle bardzo młodzi (często są to trzej harcerze) oraz inteligentne i piękne kobiety lub nieco młodsze, zadziorne dziewczyny. Poza tym w każdej części pojawia się grono barwnych postaci. Głównym przeciwnikiem pana Tomasza N.N. jest Waldemar Batura, historyk sztuki, niegdyś bliski kolega ze studiów, później handlarz antyków, czasem złodziej i przemytnik.
Tagi: Archeologia, Autor, Barwa, Batura, Baza, Bliskość, Bohater, Cecha, Departament, Detektyw, Dokument, Dyrektor, Dziennikarz, Dziewczyna, Ekologia, Fałszerstwo, Ferrari, Grono, Handlarz, Harcerz, Herbata, Historia, Humor, Imię, Inicjały, Inteligencja, Jones, Kawa, Kobieta, Kolega, Kradzież, Księga strachów, Kultura, Langdon, Litera, Literatura, Marczak, Milicja, Ministerstwo, MO, Młodość, Nazwisko, Nienacki, Nomen nescio, Obowiązek, Obywatel, Ochrona, Określenie, Opis, ORMO, Osoba, Palacz, Pan Samochodzik, Pan Samochodzik i dziwne szachownice, Pan Samochodzik i templariusze, Pan Samochodzik i Wyspa Złoczyńców, Pisarz, Pitt, Poezja, Pokraka, Porzeczka, Postać, Powieść, Powód, Praca, Prędkość, PRL, Przeciwnik, Przemyt, Przemytnik, Przezwisko, Przyjaciel, Przyroda, Pseudonim, Rozwiązanie, Sąd, Seria, Skrót, Sprawa, Stanowisko, Straż, Studia, System, Szef, Sztuka, Testament, Tomasz, Tomasz N.N., Tożsamość, Twórca, Tytoń, Tytuł, Uroczysko, Urzędnik, Wędkarstwo, Wehikuł, Wiedza, Wino, Wujek, Wygląd, Wynalazca, Wypadek, Zabytek, Zadanie, Żeglarstwo, Życie, Złodziej, Łacina
Albus Dumbledore, wieloletni dyrektor magicznej szkoły Hogwart – postać z cyklu o Harry Potterze. Niewątpliwie największy i najlepszy czarodziej w świecie opisywanym przez autorkę – J. K. Rowling. Pełne nazwisko ze wszystkimi imionami to Albus Percival Wulfric Brian Dumbledore.
Samo nazwisko Dumbledore oznacza Trzmiel po angielsku (zaraz odezwą się specjaliści, którzy powiedzą, że trzmiel to bumblebee – ale dumbledore w gwarze z Devon) a Albus – po łacinie znaczy biały. W sumie zgadza się to z wyglądem (biały) i miało z zachowaniem (niby to kręci się po zamku, mruczy do siebie…).
Dumbledore, opiekując się karierą (złe słowo, ale co tam) Pottera pozwala mu na konfrontacje z rzeczami z jakimi dyrektor nie powinien pozwalać stykać się uczniom. Jednak, mistrz magii, wie co robi. Do czasu.
Tom szósty… Harry Potter i Książę Półkrwi – niestety tutaj autorka (zmuszona fabułą, jasne) całkowicie zmieniła styl dyrektora. Zrobiła z niego idiotę ogarniętego słabością. Gdy był młody – jasne, miał prawo. Ale po tylu latach mądrości… Nie sądzę aby dał się nabrać na Insygnia Śmierci ponownie.
Do tego szukanie horcruxów. Dumbledore, jako czarodziej o wiele potężniejszy od Voldemorta, nie powinien się z nim zabawiać w jego gierki. Powinien przełamywać czary a nie pić jakieś dziwne mikstury, dawać krew i tym podobne. To by do niego pasowało.
No i na koniec mała ciekawostka – 19 października 2007, Rowling spytana przez jedną z fanek kiedy Dumbledore znajdzie swą miłośc odparła: “Dumbledore jest gejem”. Swego czasu kochał Grindewalda – taki zły charakter z przeszłości. Potem go pokonał, ale od tego czasu zaszył się w bibliotece, używając przenośni.
I to jest ciekawe.
Tagi: Albus, Biblioteka, Czarodziej, Devon, Dumbledore, Dyrektor, Gej, Grindewald, Harry Potter, Hogwart, Horcrux, Idiota, Insygnia Śmierci, Kariera, Konfrontacja, Książę Półkrwi, Książka, Mądrość, Magia, Minister, Mistrz, Rowling, Szkoła, Słabość, Uczeń, Zamek
Harry Potter to główny bohater siedmiotomowego cyklu o przygodach młodego czarodzieja. Młody czarodziej to właśnie wymieniony w tytule. Omawiałem już poszczególne tomy cyklu:
- Harry Potter i Kamień Filozoficzny
- Harry Potter i Komnata Tajemnic
- Harry Potter i więzień Azkabanu
- Harry Potter i Czara Ognia
- Harry Potter i Zakon Feniksa
- Harry Potter i Książę Półkrwi
- Harry Potter i Insygnia Śmierci
Wspominałem wówczas, jeżeli pamięć mnie nie myli, to wielokrotnie, o tym, iż uważam postać Pottera za idiotę. Nieskażonego myśłeniem, choć oczywiście mężnego i o duszy czystej jak łza. Łza, nawiasem mówiąc, specjalnie czysta nie jest, ale to taka przenośnia i przejdźmy nad tym do porządku dziennego.
Harry Potter urodził się, w świecie wyimaginowanym, 31 lipca 1980 roku. Był synem Jamesa Pottera (ten to dopiero był burak) i Lily Potter z domu Evans (burak o niebo mniejszy, powody złączenia się z Jamesem co najmniej nie jasne – może ciąża, że tak będę bezczelny).
Rodzice Pottera giną, gdy ten ma rok – i od tamtej pory rozpoczyna się jego gehenna w realnym świecie (mugolskim – jak to nazywa autorka). Świat czarodziejski okazuje się lepszy, choć bywa bardziej niebezpieczny. Prócz przyjaciół, Harry znajduje także sporo prawdziwych wrogów.
Nie o to jednak chodzi, biografii pisać nie będę. W kolejnych tomach Potter rysowany jest jako idiota i to mnie ciekawi. Czemu autorka z idioty zrobiła głównego bohatera? Aż wstyd powiedzieć, że może chodziło o to, aby czytelnik utożsamiał się z owym bohaterem. Mam nadzieję, że nie i że tak wyszło przypadkiem.
Ludzie inteligentni albo Pottera nie lubią (Severus Snape) albo… nim sterują (Albus Dumbledore, Tom Riddle a.k.a. Voldemort – oczywiście każdy na swój sposób, ten dobry i łagodny jak i ten zły). Są oczywiście wyjątki, tyle, że jakoś wypadły mi z głowy. I proszę nie mówić o Syriuszu, Weasleyach – bo inteligentny to nie to samo co dobry, w porządku, tudzież ok. No, jeszcze Remus Lupin – ten był inteligentny ale miał też w sobie morze cierpliwości, nie wiadomo skąd.
Tagi: Biblioteka, Cykl, Czara ognia, Czarnoksiężnik, Czarodziej, Czas, Czytelnik, Dementor, Dumbledore, Fabuła, Harry Potter, Historia, Idiota, Insygnia Śmierci, Język, Kamień Filozoficzny, Komnata Tajemnic, Książę Półkrwi, Książka, Literatura, Magia, Opis, Rowling, Snape, Tom, Voldemort, Więzień Azkabanu, Zakon Feniksa
