Recenzje, opisy

Ostatni kontynent (The Last Continent) to humorystyczna powieść fantasy Terry Pratchetta, wydana w 1998 r., w Polsce jak zwykle ze sporym poślizgiem – w 2006 roku. Jest to dwudziesta druga część długiego cyklu Świat Dysku, zaliczana do podcyklu o Rincewindzie (numer sześć).

Powieść opowiada o poszukiwaniach Rincewinda prowadzonych przez grono profesorskie Niewidocznego Uniwersytetu (Unseen University), podczas których trafiają oni na Monowyspę, a następnie na Czteryiksy (FourEcks), kontynent, który wciąż jest w stadium budowy. Nawiasem mówiąc, nazwa kontynentu – XXXX, wzięła się stąd, iż nikt nie miał pojęcia jak się on nazywa.

Tymczasem Rincewind nękany przez gadającego kangura Skoczka (Scrappy) stara się za wszelką cenę nie ratować świata. Tym razem mu nie wychodzi… I kończy budowę kontynentu.

Książka, choć humorem nie odbiega od pozostałych, robi wrażenie napisanej trochę na siłę i bardzo mocno eksploatuje tematy świata realnego – czymś wypełnić treść trzeba. Czy to dobrze, czy to źle – nie podejmuję się ocenić. Mnie to nie przeszkadzało.