Wpisy oznaczone ‘Mag’

Ciekawe czasy

Ciekawe czasy (Interesting Times) to humorystyczna powieść fantasy Terry Pratchetta, wydana w 1994 r., w Polsce jak zwykle ze sporym poślizgiem – w 2003 roku. Jest to siedemnasta część długiego cyklu Świat Dysku, zaliczana do podcyklu o Rincewindzie (numer pięć).

Powieść przedstawia misję Rincewinda, który zostaje wysłany na Kontynent Przeciwwagi (Counterweight Continent) w celu zasłużenia sobie na tytuł maga. Tam spotyka Cohena Barbarzyńcę (Cohen the Barbarian) i jego Srebrną Ordę (The Silver Horde), która planuje ukraść Imperium Agatejskie (Agatean Empire). Co ciekawe – ale też i dosyć oczywiste – udaje im się to bez większych problemów. Co ja gadam, co ja gadam… Z ogromnymi problemami. Ale się udaje.

Tytuł książki, jak łatwo się domyśleć, został zainspirowany znanym chińskim przekleństwem – “obyś żył w ciekawych czasach”. Co prawda nie znaleziono jakiegoś oryginału i chińskie pochodzenie jest co najmniej dyskusyjne, ale tak się przyjęło.

Tagi: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Brak komentarzy


Czarodzicielstwo

Czarodzicielstwo (Sourcery) to humorystyczna powieść fantasy Terry Pratchetta, wydana w 1988 roku w tak zwanym świecie, a w Polsce ukazała się po raz pierwszy już tylko 9 lat później, w 1997 r. Jest to piąta część długiego cyklu Świat Dysku, zaliczana do podcyklu o przygodach Rincewinda. W tym podcyklu jest trzecia, więc dlatego to na nią wypadło.

Na Dysku pojawił się Czarodziciel – potężny mag będący zarazem źródłem magii, który zamierza podporządkować cały Dysk swoim kolegom po fachu. Przeszkodzić mu w tym próbują mag-nieudacznik Rincewind, córka Cohena Barbarzyńcy, Conena (Conina, w sumie to fryzjerka, ale z niezłymi genami po ojcu) oraz Nijel Niszczyciel (Nijel the Destroyer).

W książce pojawiają się ciekawe wątki, od gry ze Śmiercią (Death), poprzez rozmaite legendy irlandzkie. Ciągle jest to świat niedopracowany, ale rozwija się znacznie.

Tagi: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Brak komentarzy


Blask fantastyczny

Blask fantastyczny (The Light Fantastic) to humorystyczna powieść fantasy Terry Pratchetta, wydana w 1986 roku w tak zwanym świecie, a w Polsce ukazała się po raz pierwszy już tylko 9 lat później, w 1995 r. Jest to druga część długiego cyklu Świat Dysku, zaliczana do podcyklu o przygodach Rincewinda.

Jest to kontynuacja pierwszego tomu – Kolor magii i opowiada dalsze losy maga-nieudacznika Rincewinda. W tej części Rincewind jest ścigany przez szalonego maga próbującego zdobyć władzę nad światem przy pomocy ośmiu wielkich zaklęć (zaklęcia z księgi stworzenia – Octavo), z których jedno ukrywa się w głowie Rincewinda.

W przygodzie towarzyszy mu Dwukwiat (Twoflower, pierwszy w Świecie Dysku turysta) i Bagaż (The Luggage, żywy i myślący kufer), a Rincewind po raz kolejny przez przypadek ratuje świat. Wejdzie mu to w krew.

Tagi: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Brak komentarzy


Kolor magii

Kolor magii (The Colour of Magic) to humorystyczna powieść fantasy Terry Pratchetta, wydana w 1983 roku w tak zwanym świecie, a w Polsce ukazała się po raz pierwszy zaledwie 11 lat później, w 1994 r. Jest to pierwsza część długiego cyklu Świat Dysku, zaliczana do podcyklu o przygodach Rincewinda.

Tytuł książki pochodzi od ósmego koloru tęczy – oktaryny, koloru magii i wyobraźni. Kolor ten może występować tylko w świecie tak przesyconym magią jak Świat Dysku. Towarzyszy on większości zaklęć. Widzą go magowie (dzięki małym ośmiokątom na siatkówce) oraz koty. Książka opowiada o niezbyt zdolnym, ale posiadającym genialny instynkt przetrwania magu Rincewindzie. Na swoje nieszczęście zostaje przewodnikiem pierwszego turysty na dysku: bajecznie bogatego, beztroskiego Dwukwiata (Twoflower).

Dzięki ich przygodom poznajemy obyczaje, kulturę i geografię świata Dysku i jego największego miasta Ankh-Morpork (miasto posiadające milion mieszkańców, jednak pozbawione kanalizacji) leżącego nad Ankh – jedyną na dysku rzeką, której wodę można kroić nożem. Niebagatelną rolę w książce odegra Bagaż (The Luggage) i pojawi się Lord Vetinari – patrycjusz Ankh-Morpork, jednak jeszcze w postaci bardzo surowej, autor później zdecydowanie zmienił ten charakter – i dobrze, bo daje o niebo więcej możliwości.

Tagi: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

1 komentarz


Cykl o Śmierci

Śmierć (Death), Mroczny Kosiarz… To legenda… Oczywiście w świecie realnym również, ale teraz mówię o Świecie Dysku. I nie jest to legenda w sensie mitycznym – tylko raczej w sensie rozpoznawalności (choć mało kto ją widzi… w każdym razie – przed tym pierwszym i ostatnim razem).

Śmierć jest w zasadzie jedyną postacią, która występuje w każdej książce cyklu o Świecie Dysku (choć i tutaj, jak zwykle, mamy wyjątek – Wolni Ciutludzie/The Wee Free Men) nawet jeżeli czasami odzywa się raz, albo i wcale.

Postacie, które najczęściej pojawiają się u boku śmierci jako bohaterowie, to Albert (kucharz i służący Śmierci, wcześniej znany jako Alberto Malich, jeden z najpotężniejszych magów, założył Niewidoczny Uniwersytet), Ysabell (córka Śmierci… adoptowana, rzecz jasna), Mort (były uczeń Śmierci, terminował krótko – przez jedną książkę – ale za to z osiągnięciami), Susan Sto Helit (wnuczka Śmierci, córka Ysabell i Morta), Śmierć Szczurów (znany tez jako Mroczny Piskacz, fragment Śmierci, który nie podległ unifikacji w wyniku pewnych zdarzeń… o których w innym wpisie), Miodrzekł (kruk, kumpel Śmierci Szczurów, w oryginale nazywa się Quoth i moim zdaniem brzmi to lepiej), Audytorzy Rzeczywistości (Auditors of Reality, lepiej nie wspominać, sam Śmierć się namęczył, żeby dać im odpór, ogólnie pilnują sił natury, ale są lekko stuknięci).

Osobiście uważam książki z cyklu o Śmierci za najzabawniejsze w całym Świecie Dysku, ale… wcale nie najlepsze. O najlepszych jeszcze napiszę. Z tym, że i ten cykl serdecznie polecam.

Tagi: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Komentarzy: 5


Cykl o Rincewindzie

Zaczynamy od cyklu o mało zdolnym (ale to dotyczy głównie czarowania) magu Rincewindzie. Rincewind, choć zostaje w późniejszych latach profesorem (nadzwyczajnym, bez uprawnień do nauczania i, co ważniejsze, do stołówki) i choć sam siebie uważa za maga – z czarami ma niewiele wspólnego. Jest to świetnie narysowana postać (której rys ewoluuje wraz z kolejnymi powieściami) pechowca i beztalencia… który ma ogromne szczęście i talent do przetrwania.

Rincewind jest w zasadzie pierwszą kluczową postacią Świata Dysku, przedstawioną przez Pratchetta w książce “Kolor magii” (“The Colour of Magic”). Inne ciekawe i główne postacie (choć niekoniecznie główne w każdym tomie o tchórzliwym… nie wspominałem? jak inaczej by przeżył… magu) to Cohen Barbarzyńca (Cohen the Barbarian) – heros z legend a obecnie staruszek – ale ciągle umie przyłożyć i nie przepuszcza na to okazji, Dwukwiat (Twoflower) – naiwny, bardzo naiwny turysta z Imperium Agatejskiego, które jest w zasadzie parodią dalekiego wschodu, miksem głównie Japonii i Chin, Bagaż (the Luggage) – kufer stworzony z myślącej gruszy, postać (ja wiem czy postać… kawał drewna… ale nikt mu tego nie powie prosto w dziurkę od klucza) fascynująca i za nic mająca niebezpieczeństwo. Nie, przepraszam! Mająca niebezpieczeństwo za obiad.

Do tego dochodzą profesorowie Niewidocznego Uniwerstytetu (Unseen University) – głównie Bibliotekarz (The Librarian) – człowiek zamieniony w wypadku magicznym w orangutana. Dobrze mu z tym, więc odmawia wszelkich prób przywrócenia mu ludzkiej postaci. Bo człowieczeństwa to mu nie brakuje. Postać niezwykle barwna, choć zawsze wypowiada się słowami “Uuk”. Co ciekawe, większośc go rozumie. Pamiętajcie – nie wolno nazywać go… No, jak nie wolno, to nie wolno.

Cykl o Rincewindzie jest niewątpliwie jednym z lepszych i bardziej barwnych w całym Świecie Dysku. No ale który nie jest… Polecam.

Tagi: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Komentarzy: 3



SetPageWidth