Wpisy oznaczone ‘Śmierć’
Tomek w grobowcach faraonów
Autor wpisu: lukasz, kategoria Literatura, Opis, Szklarski dnia 12 Październik 2009
Tomek w grobowcach faraonów to dziewiąty tom cyklu książek Alfreda Szklarskiego o przygodach Tomka Wilmowskiego i jego przyjaciół, po raz pierwszy wydany w 1994 roku, a później kilkukrotnie wznawiany. Został ukończony i wydany po śmierci autora. Współautorem powieści jest Adam Zelga.
Jan Smuga otrzymuje od bogatego angielskiego lorda zlecenie schwytania fałszerza egipskich dzieł sztuki. Smuga udaje się do Egiptu, gdzie jego przyjaciele odbywają wakacje. Po jakimś czasie na statku zostaje znaleziony pasażer na gapę, który skacze do wody, by uciec i zostaje uratowany przez Smugę. Okazuje się być synem irlandzkich poszukiwaczy złota (nazywa się Partick O’Donell), którym Tomek pomógł pokonać przestępców, chcących odebrać poszukiwaczom cenny surowiec (cała historia została opisana w pierwszym tomie z cyklu przygód chłopca, czyli w Tomku w krainie kangurów). Grupa przyjaciół uzyskuje wsparcie w śledztwie w sprawie fałszerza od angielskiego rządu i władz egipskich. Rozpoczyna się pościg za “Żelaznym Faraonem”, czyli przestępcą odpowiedzialnym za fałszerstwa. Tomek, kapitan Nowicki i Patrick zostają porwani przez Żelaznego Faraona i pozostawieni na śmierć na Saharze. Tomek postanawia samodzielnie dotrzeć do Nilu, pozostawiając kapitana i Patricka przy pustynnej studni. Zostają oni odnalezieni po kilku dniach, lecz nie ma z nimi Tomka. Przyjaciele po kilku tygodniach bezskutecznych poszukiwań uznają Tomka za zmarłego. Postanawiają odnaleźć Żelaznego Faraona i oddać go Anglikom. Wyprawa udaje się do Ugandy, gdzie ponoć miał się schronić Faraon. Podejmują się oni odnaleźć tam Araba, syna przyjaciela Smugi, porwanego przez tego samego przestępcę. Okazuje się,że Tomek również został porwany przez “Żelaznego Faraona”. Przyjaciele mają tylko noc na uratowanie Tomka, gdyż o świcie przestępca miał zamiar wrzucić młodzieńca do rzeki pełnej krokodyli. W końcu po zaciętej walce udaje się pokonać “faraona” (który ginie pożarty przez krokodyle) i uratować porwanych.
Pan Samochodzik i nieuchwytny kolekcjoner
Autor wpisu: lukasz, kategoria Literatura, Nienacki, Opis, Pan Samochodzik dnia 16 Lipiec 2009
Pan Samochodzik i nieuchwytny kolekcjoner – powieść dla młodzieży autorstwa Zbigniewa Nienackiego, której pisanie przerwała jego śmierć w 1994 roku. Została dokończona przez Jerzego Ignaciuka i wydana w 1997 roku. Powieść wchodzi w skład cyklu Pan Samochodzik, opisującego przygody historyka sztuki – detektywa noszącego to przezwisko.
Piekło pocztowe
Autor wpisu: lukasz, kategoria Literatura, Opis, Pratchett, Świat Dysku dnia 5 Czerwiec 2009
Piekło pocztowe (Going Postal), to humorystyczna powieść fantasy Terry Pratchetta, wydana w 2004r. W Polsce ukazała się w 2008r. Jest to trzydziesta trzecia część długiego cyklu Świat Dysku, i pierwsza zaliczana do podcyklu o Moist von Lipwigu.
W odróżnieniu od innych powieści ze Świata Dysku, ten jest podzielony na rozdziały – a przy każdym widnieje skrót opisywanych w rozdziale wydarzeń. Na szczęście Pratchett robiąc te skróty nie zdradza tajemnic rozdziału, co u niektórych autorów było nagminne (jak choćby Julisz Verne i jego Tajemnicza Wyspa). Warto wspomnieć o świetnej grze słów oryginalnego tytułu – “Going postal” można dosłownie przetłumaczyć jako powstawanie poczty, ale jest też idiomem, oznaczającym wściekłość, stres i agresję z powodu nadmiaru pracy.
W tej książce poznajemy protagonistę cyklu – przed państwem Moist von Lipwig. Wcześniej “umiera” jedno z jego fałszywych nazwisk – Albert Spangler. Spangler to oszust, skutecznie wytropiony przez Straż Miejską Ankh Morpork. Zostaje skazany na śmierć przez powieszenie i… no cóż, wyrok zostaje wykonany. Wiesza jednak specjalista – Spandler budzi się u patrycjusza Vetinariego. Ten ma dla niego propozycję nie do odrzucenia.
Już jako Moist von Lipwig, główny bohater zabiera się do odtworzenia działania poczty. Wychodzi mu to doskonale, albowiem rozdrażnia wielką kompanię semaforową (taka parodia Internetu i telefonu). W międzyczasie zmaga się z wieloma trudnościami, od pilnującego go golema, poprzez wspomnianą kompanię aż po zawirowanie miłosne do pani Adory Belle Dearheart. A propos gry słów – Adora Belle, czyli adorable – oznacza urocza, rozkoszna, godna uwielbienia. Dearheart – drogie (nie w sensie ceny…) serce.
W książce znajdziemy krakerów łamiących zabezpieczenia semaforowe i bezwzględnego władcę imperium semaforowego – Reachera Gilta. Nawiasem mówiąc, na koniec ten zostanie powieszony a lord Vetinari złoży mu propozycję nie do odrzucenia… Ale ten cymbał ją odrzuca.
Książka zdecydowanie warta polecenia i przeczytania.
Złodziej czasu
Autor wpisu: lukasz, kategoria Literatura, Opis, Pratchett, Świat Dysku dnia 4 Czerwiec 2009
Złodziej czasu (Thief of Time), to humorystyczna powieść fantasy Terry Pratchetta, wydana w 2001 r. W Polsce ukazała się w 2007 r. Jest to dwudziesta szósta część długiego cyklu Świat Dysku, i piąta zaliczana do podcyklu o Śmierci.
Audytorzy Rzeczywistości nie potrafią zostawić świata w spokoju. Może wydaje im się za mało rzeczywisty, albo coś w tym stylu. Może posłużę się słowami autora “Życie inteligentne było zatem anomalią. Utrudniało klasyfikację. Audytorzy tego nienawidzili. I okresowo starali się trochę uporządkować sprawy”. No i właśnie tym razem też się zaczęli starać.
Audytorzy powierzyli zadanie młodemu i niezwykle utalentowanemu zegarmistrzowi. Jeremy Clockson, podrzutek z Gildii Zegarmistrzów (Clockmakers Guild) miał zrobić perfekcyjny, szklany zegar. Nie wiedział, że właśnie w ten sposób uwięzi Czas. Personifikację czasu, rzecz jasna, zbieżność nazwisk nie jest przypadkowa…
Śmierć, z racji wcześniejszych zawirowań z Audytorami (Kosiarz, Wiedźmikołaj) nie może walczyć przeciwko nim wprost… Ale od czego ma wnuczkę Susan? Właśnie. A obiecał, że więcej tego nie zrobi…
Jeden z Audytorów, który przybierze formę ludzką na potrzeby kontaktów choćby z Clocksonem, pozna tajniki emocjonalności i człowieczeństwa… I stanie po stronie umownego dobra.
Wiedźmikołaj
Autor wpisu: lukasz, kategoria Literatura, Opis, Pratchett, Świat Dysku dnia 3 Czerwiec 2009
Wiedźmikołaj (Hogfather), to humorystyczna powieść fantasy Terry Pratchetta, wydana w 1996 r. W Polsce ukazała się w 2004 r. Jest to dwudziesta część długiego cyklu Świat Dysku, i czwarta zaliczana do podcyklu o Śmierci.
Zacznę może od wyjaśnienia, kim jest Wiedźmikołaj. W sumie, jeżeli ktoś zna książki Świata Dysku, to nie jest to trudne – to taki Mikołaj, który rozdaje prezenty i spełnia życzenia w Noc Strzeżenia Wiedźm (Hogswatchnight – 32 grudnia). Tym razem Audytorom Rzeczywistości nie podoba się właśnie Wiedźmikołaj…
Co ciekawe, aby go zlikwidować, wynajmuję Gildię Skrytobójców. Nic dziwnego, że nie mają większych szans na powodzenie, kto walczy ze Śmiercią… Nawet jeżeli jest dobrze przygotowany… zazwyczaj po prostu ginie. Poznamy też Boga Kaca (Oh God of Hangovers), co niewątpliwie zainteresuje starszych czytelników i zniechęci ich do Susan, która ratuje go z walącego się zamku. Ot, pech.
Muzyka duszy
Autor wpisu: lukasz, kategoria Literatura, Opis, Pratchett, Świat Dysku dnia 2 Czerwiec 2009
Muzyka duszy (Soul Music), to humorystyczna powieść fantasy Terry Pratchetta, wydana w 1994 r. W Polsce ukazała się w 2002 r. Jest to szesnasta część długiego cyklu Świat Dysku, i trzecia zaliczana do podcyklu o Śmierci.
Dobra parodia życia gwiazd muzyki – rzecz jasna nie wszystkich, ale takie ogólne wrażenie… Żyj szybko i krótko, niczym się nie przejmuj, graj muzykę wykrokową. We frontmanie grupy zakochuje się Susan. Niby nic niezwykłego, nie? Tyle, że Susan to wnuczka Śmierci.
A Śmierć właśnie popadł w melancholię i filozoficzną zadumę, starając się zapomnieć. Ot, choćby o niedawnym zgonie Morta i Isabell – swojej adoptowanej córki i jej męża (w końcu Susan skądś musiała się wziąć, adoptować wnuczkę… dziwnie by było).
Jednakowoż, choć Susan bardzo chce, to nie ona ratuje swego ukochanego, tylko muzyka… Na szczęście Śmierć pozbędzie się jej z dysku.
Kosiarz
Autor wpisu: lukasz, kategoria Literatura, Opis, Pratchett, Świat Dysku dnia 1 Czerwiec 2009
Kosiarz (Reaper Man), to humorystyczna powieść fantasy Terry Pratchetta, wydana w 1991 r. W Polsce ukazała się w 2001 r. Jest to jedenasta część długiego cyklu Świat Dysku, i druga zaliczana do podcyklu o Śmierci.
Na Dysku pojawiają się Audytorzy Rzeczywistości (Auditors of Reality)… Są tu po to, aby wszystko przebiegało według reguł. Ale Śmierć rozwija w sobie osobowość, a to, według Audytorów, nie pozwala mu na właściwe wykonywanie obowiązków. Śmierć dostaje czas. A co oznacza czas? Wszyscy go mamy… A to znaczy, że żyjemy i że kiedyś umrzemy…
Każdy gatunek sam personifikuje sobie śmierć, jednakowoż ludziom trochę czasu to zajmie. A to oznacza, że ci, którzy mieli umrzeć – nie umierają. A to naprawdę wprowadzi trochę zamieszania… Jednak Nowy Śmierć (New Death) już się rodzi. Bill Brama (Bill Door) czyli stary Śmierć przygotował się na to. Dochodzi do walki, dobro… Hm… Tak, może to trochę dziwne określenie. Stary Śmierć wygrywa i prawie wszystko wraca do normy…
Personifikacje innych gatunków wracają do Śmierci, pozostaje tylko Śmierć Szczurów (Death of Rats) oraz, w końcu, Śmierć Pcheł (Death of Fleas).
Mort
Autor wpisu: lukasz, kategoria Literatura, Opis, Pratchett, Świat Dysku dnia 31 Maj 2009
Mort, to humorystyczna powieść fantasy Terry Pratchetta, wydana w 1987 r. W Polsce ukazała się w 1996 r. Jest to czwarta część długiego cyklu Świat Dysku, i pierwsza zaliczana do podcyklu o Śmierci.
Mort, a właściwie Mortimer – to chłopak z biednej rodziny, charakteryzujący się tym, że za dużo myśli. Ponieważ “na wiosce” nie ma miejsca dla myślących głupców (ale złym chłopakiem nie jest, nie…) ojciec postanawia go oddać w termin. Oddaje go, trzeba trafu, Śmierci…
Oczywiście praktyka w tak starym zawodzie to ogromna szansa, ale jednocześnie niezwykle ciężkie brzemię odpowiedzialności… Szczególnie, że przyjdzie czas, gdy Mort będzie musiał zastąpić swojego mistrza.
