Kategoria:
Najlepsze,
Poezja,
Wiersze|
Tagi:
Ból,
Chwila,
Ciemność,
Czas,
Człowiek,
Dusza,
Dzień,
Intymność,
Koniec,
Król,
Królestwo,
Królowa,
Kwadrans,
Lęk,
Minuta,
Mowa,
Narodziny,
Niebo,
Noc,
Obawa,
Oczekiwanie,
Odejście,
Piekło,
Poezja,
Przemijanie,
Przeszłość,
Przyjaciel,
Przyjaźń,
Przyszłość,
Radość,
Rano,
Samotność,
Sekunda,
Skarga,
Śmierć,
Smutek,
Strach,
Świat,
Światło,
Świt,
Słabość,
Umieranie,
Uśmiech,
Wiersze,
Zmrok,
Życie |
1 komentarz
60 sekund.
Cóż, życie jak to życie,
co można o nim powiedzieć?
Zrodziło się o świcie
o zmroku odchodzi.
45 sekund.
Nie boję się, na co mi lęk?
Lęk jest dla słabych, samotnych
A przecież zawsze byłaś przy mnie
W godzinach porannych i nocnych.
30 sekund.
Może i nieco się lękam,
nie wiem co czeka… gdzieś tam.
A może jednak w niebie…
Lekko obawiam się piekła.
15 sekund.
Nie, skądże, to [...]
Kategoria:
Najlepsze,
Poezja,
Wiersze|
Tagi:
Burta,
Bydło,
Choroba,
Chwila,
Codzienność,
Idea,
Ironia,
Jawa,
Kościół,
Koszmar,
Królestwo,
Majestat,
Monolit,
Perspektywa,
Poezja,
Pogląd,
Prędkość,
Publiczność,
Sen,
Spojrzenie,
Światło,
Tłum,
Wątpliwości,
Wiersze,
Wskazanie |
1 komentarz
Topnieje sen, przynosząc jawę
tak obrzydliwą w swym majestacie.
Kościół odarty z wątpliwości,
nawę wypełnia tłum monolityczny.
Jednokierunkowe spojrzenie, bez
świateł mijania, bez wskazań
prędkości, z odbijaczami
wiecznie wiszącymi na burcie.
Odrapane idee, przeżarte poglądami
uniwersalnymi, średnimi i całkowicie
znormalizowanymi na spędach
bydła omawiane po trzykroć.
Choroba wspólnoty intelektualnej
ironicznie nazwana, choć twierdzenie
to jest obce masowej publiczności.
Zapadam w sen z taką perspektywą
po to, by znów obudzić sie
w koszmarze [...]