W nastrojowej butelce utopiłem smutek,
rozwiałem dymy zwątpienia – won!
Na fortepianie, tych parę nutek,
nadaje życiu żywszy ton:
Bim-bom, bim-bom, bim-bom…
To Twoja pierś? Pardon.
Że nic nie szkodzi? To jeszcze raz
Pierś, wargi, uda, całuję Cię.
Niestety, budzik. I nie ma nas,
a było pięknie, w tym moim śnie.
Przed siebie, na oślep, ponad wszystkim
gnać przez gruzy przeszkód pokonanych
Rozbijać powietrze, ciąć na krople
Wpijać w horyzont miejsc nieznanych
Zostawić przeszłość, historię, groby
nie pogrzebane, nie znane, po polach
rozsiane bez tablic i nazwisk,
kto by zresztą je wszystkie spamiętał.
Salutując wodzom i królom, z drwiącym
uśmiechem ironii balansującym na skraju
warg, lecąc prosto w słońce, paląc
skrzydła na czerń, dla chwały i sławy.
Poems, poetry Finanse, Kredyty, Banki Praca i bezrobocie – poradnik Giżycko, Mazury Komentarze, wydarzenia, nauka, ciekawostki Recenzje książek, filmów, muzyki Giżycko, Mazury – forum mieszkańców YouTube – najnowsze filmy u Jagody