Wiersze i poezja

Wiersze, piosenki… te małe i te mniejsze…

Na krześle, jak na tronie
władasz swym życiem, nieudolnie
Poprzez błędne decyzje
zakopujesz się w niczym
Dopada cię nic jak sen,
zmora dusi cię nocą
poprawiasz kołdrę łudząc się
że jutro wstanie słońce
Na przemiał oddajesz swą duszę
nijako przemija twój czas
uginasz się pod byle pretekstem
bo wolność gorzki ma smak.

Na przedmieściach serca,
pogrzebane smutki
w zatokach aorty
szukają odtrutki.
Przynoszące dary,
spragnione niewoli
oddają całych siebie
choć to przecież boli.
Smak wolności podły
klatka kusi złotem,
wolność jest tak blisko
trzeba mieć ochotę.

Kobieto, Najsłodsza
trucicielko aniołów
W Twych żyłach śmierć płynie
miłość do grobu.
Zabierasz mi duszę
wolność oraz ciało,
zresztą bierz je sobie,
i tak mi ciągle mało.
Leżysz przy mnie naga
ślicznie uśmiechnięta
pełna wdzięku, seksu
jak zawsze namiętna.
Byłem silniejszy,
fizycznie, nie powiem
Lecz żądza krwią płynie
nie oprę się Tobie.

W karuzeli pragnień
spotkałem Cię
natchnioną wolnością
upojoną jasnością.
Kimże jestem dla Ciebie?
Motorniczym, powiadasz
Cóż, każda karuzela
ma swego managera.
Wsiadaj, zapnij pasy
zakręcę Cię mocno
dzisiaj proponuję
seksualną ruję.

Ostrze rysowało skóry wzorami młodości.
wzdłużne bruzdy przynadgarstkowe,
Płakała dusza wciągana do raju.
tkanka cięto-szarpana,
Trysnęła wolność niepowstrzymana.
wybroczyny obustronne, przedśmiertne,
Uśmiech rozjaśnił ból twarzy.
plamy opadowe, rigor mortis ustąpił,
Zobaczyła piekło, tylko po drodze.
zgon nastąpił cztery dni temu,
Lądując bezpiecznie w raju.
podpisano: anatomopatolog Takiataki